"Then hate shall dwell no more in human hearts,
And fear and weakness shall desert men's lives,
The cry of the ego shall be hushed within,
Its lion roar that claims the world as food,
All shall be might and bliss and happy force"

Egoleaks

...let the truth be told

  • Vergroot lettergrootte
  • Standaard lettergrootte
  • Verklein lettergrootte
EgoLeaks

Mijn ego niet onder controle of in controle, wat is het verschil?

Mijn leven is enorm veranderd sinds mijn laatste post. Mag ook wel, na al die jaren, ouder en zogenaamd wijzer. Maarja, zonder zekerheid moeilijk in te schatten waar ik ben. Al weet ik wel; tijd voor een egoleaks.

In het kort ben ik van moeder's schoot in de slangenkuil des levens gesprongen. Waar veiligheid en zekerheid vroeger een armlengte van mij vandaan waren, grijp ik nu in het ongrijpbare goedje van onzekerheid en angst als ik ernaar zoek. In gesloten cirkel houd ik mij sterk, kan men mij als zelfverzekerd en zelfs arrogant ervaren, maar de onzekerheid blijft ten alle tijden. Hoe zeker ik ook van iets mag zijn, ik houd altijd die ene procent vrij dat ik weleens ongelijk zou kunnen hebben. Dit is een zegen op het ene moment, maar ik snijd daarmee vaak zat in eigen vingers.

Hoe differentieer ik tussen mij en mijn ego? Het is niet te doen. Zolang ik denk, zolang ik vind, zolang ik wil zit ik vast in de constructie van mijn eigen creatie. Maar zonder die mogelijkheden is er niets te constateren, laat staan veranderen. Aan de ander kant verlangt de wereld van mij te veranderen. Mij aan te passen aan de regels van het systeem waar ik mij op dat moment in bevind. De maatschappij, de werkplek, de thuissituatie... Zoals je in bijzijn van de Koning geen wind laat, en je de zwaarste boodschappen naar de auto draagt als je boodschappen met je vrouw of vriendin doet, zo pas ik mij aan aan hetgeen dat heerst. Ben ik een boer onder boeren, en een heer onder heren. Echter, tot zover ik mijzelf daartoe kan zetten en houden. Is dat mijn ego? Is dat mijn drang naar waardering? Is dat mijn opvoeding? Doet het er überhaupt toe?

Op dat ogenblik besef ik mij dit; Ik kan mijn ego controleren, of mijn ego in controle laten maar er is geen verschil. Zolang er tweedeling is, houd ik mijzelf voor de gek. Mijn ego is mijn huls, mijn avatar, mijn profiel op facebook. Mijn gereedschap waarmee ik mijn leven beïnvloed. Er is op dat moment geen besef, geen bewuste connectie met een hoger of beter deel van mijzelf. Er is dan enkel mijn ego. Dan komt paniek, dan komt de angst. En het grijpen naar zekerheid. Vastigheid. Mijn ego is fout. Mijn ego is oneerlijk. Mijn ego is egoïstisch. Dat wil ik niet zijn! Lege beschuldigingen van mij naar mij. Onzekerheid heerst en het de eerste hand die aangereikt word vanuit de onzekerheid is wederom het ego. Weer besef ik mij dat het ego het enige is waarin ik denken kan. Het enige is dat angst en onzekerheid voelt. Alle gevoelens die strikt persoonlijk zijn kan ik alleen vanuit of via het ego voelen. Maar hoe kom ik eruit?

ik probeer ten alle tijden bewust te zijn van mijn intenties. Wat wil ik hiermee bereiken? Wat is mijn doel? En die zo zuiver mogelijk te maken en houden. Mijn ego onderuit halen. Controle ontnemen en eerlijk zijn naar mijzelf. Mijzelf niét voor de gek houden met mooie praatjes en geweldige gedachten, maar werken aan mijzelf. Nu. Ik wil het beste zijn wat ik kan zijn voor de wereld. En de maatstaf is hoever ik nu ben.

Ik ben er nog niet.

Laatst aangepast op woensdag 22 oktober 2014 23:44
 

De eeuwige reserve

Wat er ook gebeurd, hoe de situatie zich ook voordoet, ik heb altijd mijn reserve. Wederom een uitweg, een ogenschijnlijke vluchtmogelijkheid. Maar het heeft geen realiteit, het is vluchtig, het heeft geen houvast, geen gronding, het is een amalgaam van schijnmogelijkheden die zich nooit zullen manifesteren. Een virtuele home-made schijnwerkelijkheid die zich voordoet als andere realiteit, een realiteit waarin ik mezelf kan omhullen en die veilig voelt, hierin heb ik het gevoel dat werkelijk niemand me raken. Maar het heeft totaal geen waarde, zal nooit werkelijkheid worden, heeft totaal niets te maken met het werkelijke leven en als ik me daaraan vast blijf houden zal ik nooit iets materieels kunnen realiseren. Als ik ervoor zal kiezen het leven volledig te verwerpen (wat ik in meer of mindere mate al heb gedaan) en mezelf blijvend in deze toestand zal omhullen zal ik stel ik mezelf automatisch kandidaat voor dorpsgek of opname in een psychiatrische inrichting. En ook al is dit duidelijk voor me geworden, het mechanisme om terug te schieten in mijn reserve, terug te schieten in een waanrealiteit zodra het leven me teveel wordt, is alom aanwezig. Het aanzetten van dit mechaniek is vrij makkelijk, bij kritiek, bij enig implicatie waarin ik op mijn minderwaardigheid wordt aangesproken –of je kan beter zeggen waarin mijn superioriteit wordt ondermijnd- is de knop al ingedrukt. De moeite en de weerstand die ik dan heb om terug te komen is gigantisch, het mechaniek van het laten oppoppen van alle argumenten die me het recht geven om buiten het leven te gaan staan, in mijn reserve te gaan zitten, staat dan op vollen toeren, alle deuren van de mogelijkheden om weer in het leven te staan lijken te zijn dichtgetimmerd en dan zweef ik daar weer ergens in een storm van negatieve gedachten en een gevoel waarin heel mijn lijf te zijn samengetrokken.

En dan het hopeloze geromantiseer in die reserve. Het is als een opslagplaats voor romantische en avontuurlijke kleine jongens fantasieën. Hele filmscenario's spelen zich daar af. Droommeisjes, droomhuizen, een droomleven. Maar elke fantasie die enigszins een werkelijkheid lijkt te worden heeft niet het gevoel/de werkelijkheid van de fantasie. In realiteit is het toch anders, dus dan blijf ik toch die reserve houden. En mocht ik in de realiteit in het meest ideale scenario uit mijn reserve terecht komen dan durf ik te zweren dat ik mijn reserve behoudt, er zal altijd die uitweg zijn naar een ander ideaal.

 

Laatst aangepast op vrijdag 02 maart 2012 13:13
 

Cynisme

ik wil niet communiceren, niet bellen en mailen, wil niet bereikbaar en aanspreekbaar zijn. Ik wil eenzaam blijven want zo was het altijd. Niets heeft ooit zin, het heeft geen zin om te delen, niemand begrijpt ooit wat ik zeg of denk - maar ik doe dus ontzettend weinig moeite om iets over te brengen. Ik praat de hele tijd maar het gaat nooit over hoe ik me voel. Ik weet meestal helemaal niet hoe ik me voel. Ik voel me hulpeloos en onhandig met mensen en redeneer, dat het komt doordat ik jarenlang in mijn eentje of alleen met mijn moeder geleefd heb.

Over het werk, over mezelf en mijn contacten en over de nieuwe projecten ben ik cynisch. Ik wil geen vertrouwen voelen want dan moet ik me committeren. Dan zit ik eraan vast. Dan moet ik erin gaan geloven en dan ben ik bang dat ik mezelf kwetsbaar maak. Dat ik lui was en niet werken wilde was bekend maar droeg alleen maar bij aan mijn hekel aan mezelf, en dus leidde iedere gedachte in die richting weer tot depressiviteit. Het zat aan alle kanten dichtgetimmerd.

Cynisme zit als een betonnen plaat onder alles wat ik doe. Als ik er aan hecht of er in terecht kom, word ik heel zwaar en futloos. Ik voel me moe en depressief, het heeft allemaal toch geen zin.

Als ik het niet voel, of me blij voel en betrokken, zit het gewoon onder de oppervlakte. Ik moet gaan uitvinden op welke momenten het de dienst uit gaat zitten maken.

Eigenlijk is het bij elke verandering. Mijn echtgenoot is druk doende zijn kantoor te redden door te gaan samenwerken en ik voel het vooral als een verandering en dus bedreigend. Ik kan niet meer op de normale manier afhankelijk van hem zijn, waarmee ik betaal voor het feit dat hij afhankelijk van mij is. Zo is het 25 jaar lang geweest. Ik kan hem als knechtje zien, als een kind of een minder iemand, doordat ik me afhankelijk opstel lijm ik het weer 'recht'. Het gevoel van de verandering is dat ik meegezogen word en opeens met een heel ander, veel blijer mens in huis woon, iemand die hoop heeft. Ja maar dat was niet de afspraak. Hoop hebben, een toekomst hebben. Ik zou er blij om moeten zijn en dat krijg ik niet voor elkaar.

Het werkt in veel andere relaties door. Ook bij mijn baas en collega's is het, dat ik me afhankelijk en dominant gedraag. Dit is een soort mens-zijn die ik niet ken van mezelf, ik heb er nooit naar gekeken maar ergens wist ik het wel en vond het prima. Het feit dat ik me niet in staat voelde om er wat aan te veranderen, voedde mijn cynisme weer. Ik had er toch geen grip op.

Het is nu dat ik zie, hoe ik andere mensen ermee lastig val, dat ik het opeens toch wel erg ga zitten vinden. Opeens is al dat wantrouwen en dat jezelf beschermen toch wel echt niks, het is waardeloos. De term waardeloos komt regelmatig langs in de gesprekken maar raakt me lang niet zo als het woord cynisme. Mijn moeder gebruikte dat woord altijd over mijn vader, en ze wilde het zelf vooral niet zijn. Toch kon ze wel cynische opmerkingen maken, altijd uit een machteloos gevoel of moment, het was heel goed te begrijpen.

Maar zelf heb ik altijd gedacht dat ik cynisme afwees, en ik draag het dus de hele tijd in me. Ik ontkracht relaties, vriendschappen, maak overgave onmogelijk, saboteer, door in mijn gedachten de hele tijd een stroom 'eigen ja-maar' in stand te houden, echt 24 uur per dag. Het is net behang, je ziet het niet eens.

Niks kan perfect zijn. Niks - met mensen - kan echt langere tijd goed gaan. Mensen zijn leugenaars en bedriegers en zelf kan ik er ook wat van, sla op de vlucht, ga iets verzinnen om confrontaties te vermijden, maakt niet uit hoe als ik maar buiten schot blijf. Het leven is een klotezooi, ik vind er niets aan, mensen zagen bomen om, willen alleen maar bommen en andere shit en herrie. Ik wil me er het liefst helemaal niet mee bemoeien, gewoon in een hutje op de hei zitten breien ofzo. Onzichtbaar zijn, ook erg handig. Je ziet me niet en ik probeer alleen maar mijn klussie af te maken dat ik weer weg kan.

Dit is dus mijn manier om te manipuleren en macht uit te oefenen. Hoe verrot het is als iemand zich zo gedraagt snap ik wel maar ik heb nu nog moeite om te snappen dat ik dit zelf doe. Dat dit gebrek aan geloof, aan vertrouwen, mezelf en iedereen om me heen in de kou zet. Door een beeld van mensen te hebben maak ik de dienst uit en ontkracht ik hun vertrouwen, ik ontneem mensen hun vertrouwen. Het moet wel als een grote grijze wolk om me heen hangen. Wanneer zie ik iemand nou es niet als een bedreiging, wie is er nou zo leuk als mijn kat die alleen maar 'mauw' komt zeggen tegen me. Hij geeft aandacht, hij maakt niks kapot, hij zit niet te zeuren. Iedereen zeurt maar en dramt en wil en fokt zich op en loopt zich te beschermen.  Mannen en vrouwen, het is niet om aan te zien, al dat gedoe, het onechte en onvrije, al die vaste prik, bleee. Ik wil geen vrouw zijn en ik wil zeker geen man zijn, hoewel je dan misschien iets minder kans hebt om in elkaar getremd te worden.

Affectatie, nog zo'n leuke. Ik neem iedereen, maar dan ook echt zonder uitzondering, kwalijk dat ze zich kunstmatig gedragen, netjes lopen doen, terwijl er geen echte hartelijkheid in zit, braaf en bang voor de machthebbers, shitless doen wat je verteld wordt, kleertjes aan, mascara op, de juiste auto, de hele rimram. Vrouwen rijden niet in dure BMW's die ze zelf bij elkaar verdienen en dan met plezier, want vrouwen mogen niet genieten van zo'n auto, dat is iets van mannen. Vrouwen mogen helemaal niet genieten, dat is linke soep. Blije, vrije vrouwen, wat een onbestaanbaar idee. Ik ben nog nooit een blije vrouw tegengekomen.

Ik neem het iedereen behalve mezelf, jawel, kwalijk want ik, ik ben echt. Ik doe dan wel aan concessies, haha, natuurlijk ben ik net zo bang, en dus hou ik mijn mond als ik denk dat er gevaar dreigt. Maar ik ben me er tenminste van bewust, en dus ben ik meer waard dan jij!!!! Dat je bij jezelf moet beginnen als je de wereld veranderen wil..... is een niet-cynische gedachte.

Dat bewust zijn, dat is niet zo nuttig in de dingen die ertoe doen. Als je het vergelijkt met hoop en vertrouwen en overgave, ik ben altijd bang dat ik dan minder bewust zal zijn, dat ik het weggeef.

En dan heb ik ook nog altijd gedacht dat bewustzijn, dat dat hetzelfde was als denken. Dus dat is dan wel het hele plaatje, het hele recept om je leven lang miserabel ongelukkig te zijn tussen de mensen. En dan zie ik hoe andere mensen gezellig en blij bij elkaar zitten te kletsen, en dat ze echt wat aan elkaar hebben, iets onmeetbaars, iets dagelijks, iets vertrouwds en dan ga ik soms een klein beetje open en voel ik het ook, hee verhip, ik hoor er even bij. Een moment en dan schuift het luik weer dicht want ik moet toch weer weg, mijn hele leven is een reeks weg moeten. Ik heb het zo gewoon gevonden, al dat verhuizen, en dan hoor je dat het niet normaal is, en dus dacht ik nou, fijn, ik ben abnormaal. Great. Dus ben ik daar maar een act van gaan maken. En me gaan aanstellen en dramatiseren en mijn tijd uitdienen.

het voelt beter nu om het eindelijk te zeggen. Cynisme is een afwijking, is dat ik per definitie anders wil zijn, niet jouw gelijke, niet jouw maatje.

Het doet me pijn om te beseffen, dat ik niet je maatje ben. Een stukkie van me wil het wel en is blij, dat het boven water komt.

 

Ego’s loer

 

Face yourself. Mijn grote smoes om geen egoleak te publiceren is dat mijn probleem deel dan opspeelt. Elke actie die ik onderneem om mijn (ego)probleem te belichten en op te lossen resulteert in een intern drama waar ikzelf sterk aan meedoe. Een intens negatieve feedback vanuit mijzelf waarin ik mee ga dansen en spelen. Initieel is er een gevoel van bevrijding, wat slechts kort aanhoudt omdat er al gauw vanuit mijzelf een intens en agressieve weerstand opspeelt. Heel mijn defense –systemen zijn extra alert naar alles en iedereen geworden. Wantrouwende suggesties tegenover iedereen verdubbelen zich en lijken extra ondersteuning te hebben gekregen. Mijn vluchtmodus wordt extra benadrukt, die de laatste tijd ook nog eens heeft verzonnen om gepaard te gaan met zelfmoord ideeën. Toegeven dat ik verantwoordelijk ben voor mijn leven, accepteren dat ik de “zondaar” (waar ik mijzelf van beschuldig te zijn) ben gaat voor mij te ver, ik pleeg liever zelfmoord. Vluchten benadrukt mijn gelijk dan niet genoeg, mijzelf het leven ontnemen is dan de ultieme vorm om mijn gelijk te behalen: ”Zie je wel, ik heb gelijk, ik heb zo’n ernstig leven, ik ken de betekenis van Lijden, ik heb pas erge dingen gezien en meegemaakt, ik ben zielig en niemand luistert ernaar. Ik ben er door jullie toe gedreven mijzelf het leven te ontnemen”. Een meer egoïstische houding bestaat er denk ik niet. De absurditeit, van het vechten en het gelijk behalen tegenover mijn eigen overtuigingen, het shadowboxing kan ik dan niet inzien. Dus veeg ik het weer onder het tapijt en kijk ik er niet naar, praat er niet over en luister naar niks. De taboeïsering van mezelf – hear no evil, see no evil, speak no evil – ik lijk wel een religie. En dan ook nog eens al het werk, alle projecten, alle mensen die enigszins beroep doen op dit deel ga ik uit de weg. Het gevoel wordt te ondraaglijk en voelt te “groot”. Ik kan het niet handelen. Ik positioneer mij in een totale slachtofferrol, ik laat mij leven door gebakken lucht, zelfgecreëerde gebakken lucht weliswaar, schijnideeën, overtuigingen, smoezen, bij elkaar geraapte zelfen en maskers. En dit alles om iets illusionairs in stand te houden? Alles beter dan mijzelf onder ogen te komen en het op te lossen? Er zit hier toch ergens een flinke verdraaiing in denken bij mezelf.

Dan is er ook nog de smoes dat ik dit niet voor mezelf doe. Dat ik niets voor mezelf doe. Alles wat ik doe is in spite of myself. Er is altijd de sense van verplichting tegenover anderen. Zo doe ik alles. Alles is in die houding. Samenwerking is een illusie. Elk keer als iemand het over “we” heeft ervaar ik het als de implicatie die betrekking heeft op mij (wat nou “we”, je hebt het over mij?!). Elke suggestie, elke vraag, elke “opdracht” alles wat enigszins dat gevoel benadrukt van verplichting - Alles is al teveel en nu komt er nog wat bij? – doet me grijpen naar de handrem...

 

Laatst aangepast op vrijdag 03 februari 2012 14:30
 

Zitten we in het aardse tranendal of kunnen we gelukkig zijn?

De laatste weken word ik weer zeer regelmatig geconfronteerd met mijn wezenlijke vragen zoals:

  • waarom blijf ik maar zoals ik ben?
  • waarom lijk ik overal uiteindelijk in te berusten?
  • waarom is er elke week wel iets waardoor ik denk ‘ah, zal ik nu echt iets hebben gevonden waardoor ik verder kom?’ En vervolgens ben ik het snel weer vergeten.


Deze keer was er een fikse confrontatie voor het ego: ik heb mezelf altijd weten te vertellen dat het goed is, juist is dat ik:

  • totaal onafhankelijk zal zijn als het er op aan komt (overleven)
  • kijk mij eens naar niemand (hoeven) luisteren
  • kijk mij eens beter zijn dan iedereen om mij heen
  • alles wat ik doe is juist


Je hebt dat altijd ervaren als dat je sterk bent. Nu hadden we het erover dat je wel altijd hebt gevonden dat het goed is wat je hebt gedaan, maar is het niet zo dat het een zwakte is? Een zwakte om niet te kunnen luisteren, om je superieur te voelen, om niets te kunnen vragen. Geeft het niet juist aan dat je de eenzaamste persoon bent die er rond loopt? Ben je niet juist sterk door wel te kunnen luisteren, door wel te kunnen samenwerken, door wel iets voor iemand anders te kunnen doen?
Wat er apart aan is, is dat het moeilijk tot me lijkt door te dringen. Net alsof het een andere taal is. Zo erg kan ik het niet horen.
Ik ben nu zover dat ik gemakkelijk naar de oorzaken kan kijken: ik heb me als baby'tje verantwoordelijk gesteld voor een moeder die me niet wilde en heb alles van mezelf verlaten om er voor haar te zijn. Eigenlijk heb ik nooit in de gaten gehad dat ik zelf ook een leven had om voor te zorgen.
Nu ik 50 jaar ben en we het er al zolang zo over hebben (al 25 jaar), zie ik pas dat ik dit bolwerk van superioriteit, arrogantie, niet willen luisteren elk moment van de dag rechtvaardig omdat ik vind dat ik ‘al genoeg gedaan heb: een groter offer kun je tenslotte niet brengen’.
Maar ja, ik zit nu wel fiks met de gebakken peren: ik loop op tegen allerlei dingen waarin ik zou willen veranderen, maar er lukt echt niks. Logisch als je niet ziet dat jij zelf ooit nog iets zou moeten doen: ‘hulp moet van buitenaf komen, daar heb ik recht op.’
Zoals ik het nu begrijp loop ik op tegen een opgebouwd, vastgespijkerd ego dat alles om zich heen heeft verankerd en de hele dag bezig is te bevestigen dat het goed is zoals ik het doe. ‘Kijk mij eens sterk zijn’. En het lijkt ‘alleen maar’ een simpele denkfout.
Heel eventjes van de week zag ik het verschil tussen deze permanente gedachtestroom + zelfbevestiging en het besef dat er een ZELF is die iets moet doen. Het voelde als het verschil tussen leven in het aardse tranendal waarin alles zwaar, moeilijk en onoverkomelijk is, en leven met het besef dat je elke minuut gelukkig bent er te zijn. Ja, het kan dus echt :-) .
Ok, maar dan? Dan kom ik weer uit op punt 1 waarbij je na het zoveelste substantiële inzicht hoopt dat het nu echt anders wordt. Als je inmiddels tot zulke inzichten bent gekomen zou je toch denken dat ‘wij rationele mensen’ dan zeggen ‘oke, denkfout, ik ga het voortaan anders doen’. Maar nee, op de een of andere manier blijf ik toch zitten waar ik zit, waarom? Wil ik niet toegeven dat ik het fout had, wil ik toch maar alles houden in de voor mij bekende ‘veilige modus’? Hier komt dan de motivatie om de hoek kijken: hoe erg wil je er uit komen, hoe erg snap je dat je bent meegegaan in je eigen verhaal? Ben je in staat om werkelijk een beslissing te nemen om te veranderen of is het een voornemen van 5 minuten en val je terug in je gewoontes?
Stom eigenlijk dat ik me zo sterk en gerechtvaardigd voel in wat ik voor mezelf heb neergezet, maar tegelijkertijd niet in staat ben iets wezenlijks (voor mezelf) voor elkaar te krijgen. Je lijkt gewoon geen afstand te willen doen van je ego-zijn.
Wellicht kan ik in een volgende egoleak schrijven dat het wel gelukt is :-)

Laatst aangepast op vrijdag 03 februari 2012 14:30
 

Besef van samenwerking

Door de crises in de wereld vooral nu met Griekenland, de Europese Unie, de Occupy beweging als antwoord etc, hadden we het er over wat onze bijdrage zou kunnen zijn. Al vele jaren en zeker wekelijks, spreekt R ons aan op de noodzaak van samenwerking met elkaar in ons ‘kleine’ clubje van 8 tot 10 mensen: Harmonie en Samenwerking zijn eigenlijk de essentie van alles waar hij over spreekt. En het lijkt – in ieder geval bij mij- nooit te zijn aangekomen. Vroeger vond ik het altijd stoer en was het hip om te zeggen “Verbeter de wereld en begin bij jezelf”, maar nu komt het er werkelijk op aan. Wat houdt samenwerking nou werkelijk in: “Ben je in staat om aan de ander te denken zonder eigen belang, ben je in staat om werkelijk de ander ergens mee te helpen zonder dat er op de achtergrond iets te horen valt als ‘wat is mijn voordeel hierin’, is het mogelijk om eerst te doen wat ten voordele is aan de ander, voordat je doet wat in je eigen voordeel is, ben je in staat het grotere belang/het grotere geheel te zien?”

Nou, nu ben ik er 1,5 dag mee bezig, er over aan het nadenken en kom tot de meest dramatische conclusie: het is nooit echt aangekomen wat R nou ‘van ons wilde met al dat gepraat over samenwerking en harmonie’. “Waar heb je het over?” is eigenlijk mijn besef nu. Als ik op dit moment kijk naar welke acties ik eigenlijk altijd wil laten voorgaan, dan is dat ‘eerst doen waar ik zelf zin in heb’, en vervolgens ‘dan is er nog een lijst met dingen die alle anderen op mijn bordje leggen/van mij vragen en die nou eenmaal gedaan moeten worden, maar wat me eigenlijk teveel is’. Ik merkte het gisteren met de keuze om iets te gaan doen: het ene was omdat ik er zelf het meeste zin in had, het andere was waar R het meest blij mee zou zijn. Gelukkig heb ik gekozen om te beginnen aan de tweede ;-) . Met het maken van een werklijstje voor vandaag besefte ik dat ik nog nooit echt het criterium heb toepast dat ik eerst moet doen wat de ander het meeste helpt. Zo ervaar ik het nu als leven in een eenzame bol die ego heet. Zou het daarom zijn dat je moet leren samen te werken? Om uit die eenzame bol te voorschijn te komen en te beseffen dat je samen bent? En dat dat geldt voor de hele maatschappij/wereld om die te redden van al die miljarden eenzame bollen met alleen maar eigen belang?

Laatst aangepast op zondag 16 oktober 2011 13:32
 

Ego10 Verlammingsverschijnselen en hun oplossing

Niet op mijn benen kunnen staan van de kwaadheid, voordat je doorhebt dat het kwaadheid is…!!??! En niet angst of wat voor gestress dan ook. Depressie = opgesloten zitten in een systeem, een binnendoos waar je tegen de muren opvliegt, een systeem waarin je bewustzijn ergens de boel op slot heeft gegooid en de sleutel eruit gegooid.
En belazerd dat je je dan voelt. En ongelukkig en bij de therapeut noemen ze het dan ‘psychosteen’, jawel, alsof je weten kan wat dat betekent, helemaal het Griekse woordenboek erbij gehaald, het is gewoon geestelijke verlamming, of geblokkeerd zijn, verkrampt eigenlijk.
Gelukkig, gelukkig is het tegenwoordig te overzien, ik zwem erdoorheen in plaats van dat ik erin verdrink. Er blijft een waaklampje branden, dat blijft kijken, waarnemen, en me het besef doorfluistert dat ik nog meer leven in me heb dan alleen het gevoel van verkramptheid. Dat ik meer ruimte heb mogen ervaren, meer lucht heb geademd, meer energie heb gegeven aan de wereld al, en daarmee teruggekregen, meer resultaat heb mogen voelen van de mensen om me heen.
***
Schuldgevoel is nog een aparte verlamming, de meest oervertrouwde, oorspronkelijke en meest diepgaande verlamming: ergens ben ik de fout in gegaan, heb ik mijn ziel verkocht, en ik heb het niet beseft, heb weer eens normaal zitten doen – met mensen mee te zitten kletsen, de Grote Leugen zitten voeden van het kijk mij eens leuk/belangrijk/intelligent/makkelijk mens wezen… tegenwoordig komt het grote Schuldgevoel daarbij te voorschijn. Bij mijn partner, die ik dus eerst drie dagen lang overal de schuld van geef (omdat ik me schuldig voel – erg logisch hoor) die een andere werksfeer heeft dan ik, die even dominant is als ik en even afhankelijk van mij als ik van hem ben, en die afhankelijkheid, dat is de ultieme verlamming.
Het lichaam lijkt te vinden – waar ik er bijna niet bij kan, in mijn botten – dat afhankelijkheid een Gegeven is. Ik vind dit zo moeilijk af te leren…
Hoe belangrijk troost, warmte, herkenning van lichaamsgeur voor me is, hoe ik met handen en voeten daaraan gebonden ben, dat is de bevestiging steeds opnieuw dat ik, die geen liefde verdien (dat heb ik uitgesloten – krijg ik toch niet, waar ik recht op heb…), wel nodig ben, wel belangrijk, onmisbaar zelfs. Aanhankelijk afhankelijk. Geen vrij lichaam…
Het lichaam als perfecte gevangenis voor de ziel, die dit alleen maar bekijkt als werkterrein, om al deze emoties te ontwarren en de druk van het ego op te voeren, tot ver voorbij het ondraaglijke, tot je telkens weer jezelf lostrekt van de Minderwaardigheid, jezelf ont-overtuigt, beetje bij beetje neem ik waar dat depressie optreedt als een ik wil zelf niet smoes, een leugen, maar van binnen, onderin de cellen waar het almaar standhoudt, waar de leugen van het niet deugen, het waardeloos zijn, geprogrammeerd staat in zuren en zouten, in pijn in zenuwbanen, in pezen en huid, strak van de eigenrechtvaardiging, strak, altijd, geen respijt, geen ontspanning.
We weten dus niet wat ontspanning is, wat vrijheid is, hoe dat voelt. We weten niet wat liefde is, wat energie is, wat helende energie is. We denken het te kennen, en we kennen de schaduw op de muur die daar geworpen wordt, en de echte, de werkelijke ontspanning die mogen we niet kennen… als ik mij ontspan, is dat in tegendruk tegen de wetenschap diep in me, hoe ontspanning werkelijk is, om het vervolgens vooral niet helemaal te doen….!
En zo met alles eigenlijk, zeker met liefde en genegenheid en vertrouwen. Bedenk ongeveer hoe iets is, hunker ernaar, verlang ernaar! Wil je eraan overgeven (ik praat tegen mezelf) en dan toch expres namaak, toch echt net niet dat contact hebben, dat aangaan, die verantwoordelijkheid wil ik niet daar, ik durf dit niet, ik drijf op mijn ijsschots in de rondte, steeds langs dezelfde draaikolk van vaag, o-zo overtuigd zeker weten hoe het is… echte ontspanning, of echte liefde, kan niet anders dan volledig verantwoordelijk zijn, in volledige beheersing van zichzelf, van lichaam, persoon, ziel… ik kan het nu steeds meer zien, waar de afwijkingen, het er langs-op fietsen, waar het allemaal zit. Mijn leven is een en al afwijkingen, van het echte, van de waarheid. Je zou haast zeggen: per definitie. Een persoonlijk leven is niets dan die tegendruk, dat is weerstand in weten van datgene, wat zou mogen zijn. In weerstand zit volledig weten! Hoe anders kon je zo feilloos de weerstand in stelling brengen!
Soms is er meer inkapseling, meer vervorming: liefde is een heikel punt. Ik dacht liefde te kennen maar het is pure eigendunk en puur eigenbelang. Het is echt sneu om te zien. Met hoe weinig we genoegen nemen en hoe verdomd weinig ik gegeven heb.
Geven? Het is nog geen schaduw. Het is een dood bladskelet van vorige winter, er zit geen sap in, er zit geen stroom in, het is allemaal gebaseerd op het oude, dat ik ooit meemaakte en eindeloos blijf herkauwen, en dat noem ik geven. Ik geef!
Ik hoop maar dat het helpt, ik had dit een jaar geleden nooit zo kunnen zien. Ik hoop dat ik zelf dichterbij de waarheid kom, doordat ik het nou steeds meer ga zien. Ik wil dat graag, dat ingekapselde wil ik helemaal kwijt. Het is verstikkend als je eenmaal gaat waarnemen hoeveel eierschalen overal nog omheen zitten, en hoe blij ben ik, dat ik het zie, steeds helderder zicht krijg op wat is.
Puur zicht… een richting de duisternis uit, een terugvinden van de waarheid die daar aldoor al was, daar kun je niet omheen… en je wist het… je stond de vervorming toe, het was zoveel en je middelen waren zo beperkt, dat je geen manier zag.
Maar het was ook altijd te plezierig, om opwinding te voelen, kwaadheid, het lichaam te laten razen in zijn omloopbaan, naar de Maan te huilen in losgebroken waanzinnig weerwolvengehuil, diep te zwelgen in grenzeloze pijn, drift en paniek, de ultieme zelfhaat te bezoeken…. Volledig overgeleverd te zijn. Ik kan in mezelf voelen dat drift, tomeloze woede, een genieten is. Eigenlijk kan ik ook wel voelen, hoe gek ook, dat angst een genieten is. Voor mij werkt het zo in ieder geval. Iedere hel die je kan bedenken is een mateloos verslinden van jezelf, een jezelf opvreten… en iedere dag, dom dat geheim laten voortduren, alles doen om het geheim te laten voortbestaan, van mijn eigen weerstand.
En dan is daar, in diezelfde wereld, bloeiend-geurende Oranjebloesem, onbegrijpelijk van vreugde en volheid, van een uitbotten van vrijheid, van een persoonlijk, volledig ja tegen je Maker, een bewust ja, alwetend, al-bewust, al-wetend in meenemend-oplossend afscheid van de oude tijd. Altijd al was daar de belofte, in de ongelezen geur, onbegrepen, van de bloem die bloeit, en geurt, en bewust is in mij, in jou, wachtend
***

Laatst aangepast op donderdag 02 juni 2011 14:11
 

Ego 9 de Grote Leugen

Ik heb nooit echt bestaan. Wat ik overeind hield, was een leugen, die voortdurend van onderaf in stand gehouden werd.
Het belangrijkste mechanisme dat de leugen ondersteunde, was het Vergeten. In de eerste jaren van mijn leven heb ik telkens opnieuw, elke dag weer gekozen voor het Vergeten van de ellende waarmee ik geconfronteerd werd. Het was mijn enige verdediging. Het was begonnen toen ik nog een baby was, met mishandeling en wreedheid toen, die ik nu met veel moeite in herinnering breng: mijn moeder sloeg me met mijn hoofd tegen de tegels van de badkamermuur.
Ik zou het niet meer geweten hebben als mijn vader me er niet aan herinnerd had…. van hem werd gezegd, dat hij herinneringen in je kon creëren, die niet van jou waren, hij was de belichaming van de Leugen in mijn moeder’s ogen (mijn ouders zijn in mijn 6e jaar gescheiden, na 18 jaar huwelijk, en waren beiden oorlogslachtoffers).
Toch weet ik zelf, ben ik in staat zelf vast te stellen, dat dit waar is, dat dit gebeurd is.
Vanaf dat moment ben ik gaan verdoezelen en rechtvaardigen. Maar veel van die mechanismen zijn zelf ook weer verdonkeremaand, verstopt, vermomd onder andere namen, verbannen, geheimgehouden, gecodeerd. Ik ben de afgelopen 3 jaar bezig geweest met een klein schepje in een grote ruïne met kleine schraapjes te proberen de Werkelijkheid, de Waarheid boven en in het licht te krijgen. Wat kost het een moeite om je eigen waarheid, die toch zo dichtbij zou moeten zijn, te zien, belachelijk.
De egoleaks hebben hier het meest bij geholpen.
Het is alsof je vecht tegen zo’n zevenkoppig monster, je blijft het Vergeten willen! Iedere keer na een moment realisatie, plop! Je duikt weer in een toestand van ‘wel okee’. Overleven!
Als ik me aangevallen voel en verongelijkt, depressief en bang word, ben ik in wezen kwaad. Dit is vaak gezegd maar zelf voelde ik alleen maar de angstigheid. Kennelijk kun je door mishandeling en minderwaardigheid, kwaadheid zover in elkaar proppen dat het alleen nog maar voelt, alsof je met een tikkende bom rondloopt, waarvoor je dus bang bent.
Mijn werkelijke aard heb ik af en toe een moment lang, helder gezien als het onweerde: in de kracht en felheid van de bliksem. Daarin herken ik mezelf. Wanneer er verder niets aan vast zit en er geen andere mensen bij betrokken zijn, ik er niet om veroordeeld kan worden, vind ik dit allemaal geen probleem. De bliksem wordt niet gericht.
En als ik me dus in mijn persoon, mijn pogingen om iets te doen, aangevallen voel, miskend vooral, dat ik niet de erkenning krijg die ik nodig heb (binnen die situatie), dan komen de klauwen naar buiten. De bliksem keert zich in me tegen mezelf, ik kan alleen maar huilen omdat ik van binnen in een noodtoestand terecht kom, die ik niet uiten kan. Je kunt het niet echt schilderen of in een gedicht vormgeven, dat wordt altijd te mooi, op afstand, per definitie zit je het te sturen, te beheersen.
Inmiddels lijkt het erop alsof weer een deel van de identificatie met het kleine, hulpeloze kind van toen, opgelost is. Ik kan er weer wat rustiger onder blijven en toch niet Vergeten. Het mechanisme van vergeten wordt minder sterk, met de jaren, ik wil en zal weten, wil en zal herinneren, er is geen uitweg binnenin het bestaan dat verzonnen is.
Confronteer mij nog meer, laat me terugkeren in de tang, zodat ik eindelijk besef wie ik ben. Alles past hierbij, hoe ik alles afreageer, hoe ik kan genieten van pijn bij hulpeloze, kwetsbare wezens – meer verzonnen dan echt – het is allemaal mijn eigen reactie op wat er toen gebeurd is. Ik word eindeloos, nog steeds, geleefd door die momenten, speel steeds hetzelfde toneelstukje, weer en weer.
Het bepaalt wat ik voel, wat ik voelen mag, wat ik weten mag, waar ik komen mag: alles was veiligheid. Het reizen en verhuizen en lezen en denken, waren allemaal aanpassingen aan het gegeven van het slachtofferschap, waar ik niet aan ontkwam. Ik vond het allemaal te ingewikkeld en te veel gevraagd om ‘op mijn ponteneur te gaan staan’, om een beter, eervol leven op te eisen – dat had ik kunnen doen.
In plaats daarvan heb ik mijzelf in een parkeerbaan gelaten, mijn rondjes op afstand gedraaid, geen betrokkenheid gehad met mensen, niet gevoeld wat de ander meemaakt, alleen mijn eigen interpretaties hiervan. Er was niet door te komen, ook niet voor mezelf. Het was erg confortabel zo, erg gemakkelijk.
Eigenlijk is mijn angstgevoel dus mijn redding, iets wat ik al een poosje vermoedde  want die heeft me opgestookt,iedere keer als ik iets wilde (autorijles! Werk! Een aanmaningsbrief schrijven!) stookt de Angst me op van binnen, maakt me wakker, dwingt me om alles ter discussie te stellen, te luisteren, mijn verdediging wordt afgebroken, wat ik het allerergst vind, en ik moet erkennen, dat er daarbuiten andere mensen zijn, die met mij te maken hebben, aan wie ik iets verplicht ben, of ik dat nou zie zitten of niet. Het idee van ‘verplicht zijn’ zit voor mij vast aan het idee van een eervol leven: dat er ergens een juistheid is, een rechtvaardigheid die niets met rechtvaardiging te maken heeft. Hoe minder ik het zie zitten, hoe beter.
Alle steun die ik krijg, en dat is nogal wat, van verschillende kanten, wordt opgeslokt door de monsterlijke behoefte aan bevestiging en rechtvaardiging diep van binnen. Iets teruggeven voor wat ik krijg, wat toch natuurlijk zou zijn (dat kan ik wel bedenken) is nooit mogelijk geweest.
Pas de laatste paar maanden lijkt het alsof ik zoveel heb ontvangen, en zozeer van positie veranderd ben in mezelf, dat er iets echts overstroomt naar de andere kant. Geven wordt mogelijk, niet aan jezelf denken wordt mogelijk, onbegrensde vreugde ontkiemt.
Langzaam krijg ik buikvertrouwen dat het anders kan. Dat er ook met mij meer aan de hand is dan ik met mijn zielige kleine denkraampje kan verzinnen, godenzijdank .

Laatst aangepast op zondag 22 mei 2011 11:55
 

Ego en Egoleaks, hoe zit dat?

Inleiding
Ego maakt individualisering mogelijk. Dieren in de natuur hebben geen ego en worden gedreven door het collectieve instinct.
Ego is nodig om je als mens te kunnen afscheiden van de ander, de groep, de maatschappij en je omgeving. In die afscheiding kun je karakter en persoonlijkheid ontwikkelen. Je kunt je zelf zien en vergelijken met anderen, je kunt de waarden kiezen die bij je passen of horen, je kunt een toekomst vorm geven, je kunt van alles
In Zuidoost Azië staan de vrouwen er om bekend dat zij bijzonder dienstbaar en gehoorzaam zijn. Dit komt omdat de maatschappij en de opvoeding er voor zorgt dat vrouwen geen of weinig ego ontwikkelen. In Nederland aangekomen gaat het vaak na een tijdje mis omdat zij gestimuleerd worden hun ego te ontwikkelen en zij hun dienstbaarheid en gehoorzaamheid aan de wilgen hangen.

Soorten ego
Ons ego is een gecompliceerd gebeuren. We hebben een fysiek ego, een asociaal ego, een sociaal ego en een mentaal ego met elk hun werkgebied en expressie.
Ons fysieke ego is het ego van ons lichaam. Als dat ego overheerst zijn we fysiek sterk, uiten ons fysiek zoals in hard werk(en) en overleven we met onze fysieke kracht. Maar als het niet overheerst kan het zich ook uiten in luiheid.
Ons asociale ego is het ego in onze buik. Het uit zich in leugens, jaloezie, haat, kwaadheid, intimidatie, dominantie, agressie (onmacht), lust waaronder machtswellust, begeerte, onwil, weerstand, fout handelen etc. Maar ook aan de andere kant behoren zwakte, sentimentaliteit, zieligheid, gedomineerd willen worden tot het asociale ego. Geld, seks en macht zijn de sleutelwoorden waar alles om draait in het asociale ego.
In positieve zin uit het zich in organisatie, daadkracht, wil, levensenergie.
Ons sociale ego is het ego in ons hart, ons emotionele ego. De zetel van liefde voor onze kinderen, onze familie, onze medemens, de natuur. Het is de krachtbron van onze waarden.
Ons mentale ego is het ego van ons verstand. Het uit zich positief in zelfstandig denken, begrijpen, formuleren (verwoorden), ideeën vormen, waarden ontwikkelen en negatief in superioriteit.

Het is duidelijk dat onze maatschappij en in zekere zin ook de wereldmaatschappij, zich wil ontwikkelen van een nadruk op het asociale ego naar een ontwikkeling van het sociale of emotionele ego. Leugens in allerlei vormen komen naar de oppervlakte, machtsconcentraties worden gebroken en geld zal in crisis blijven zolang graaien door bedrijven, overheden en individuen nog tot de norm behoort (= toegestaan wordt).

Egoleaks
Het ego is een hulp om een individu te worden, je tot een individu te ontwikkelen. Het ego wordt echter een barrière, een lastpost, wanneer je je ontwikkeld hebt tot volwaardig individu. De negatieve kant van het ego, egoïsme en egocentrisme, waarbij het ego wordt verheven tot koning die gediend en gehoorzaamd moet worden, begint dan fors in de weg te zitten. Je hebt het niet meer nodig en je wilt het kwijt.
Egoleaks schrijven is een methode om je te helpen je bewust te maken van je egoperikelen.

Laatst aangepast op dinsdag 12 april 2011 16:31
 

Voor het ego lijkt alles oneindig en is niets ooit genoeg

Dit lijkt een diep verdrietig besef te worden. Als ik zo de andere egoleaks lees, anderen om je heen ziet, lijkt het allemaal tot een zelfde uniek punt te moeten uitkomen: je krijgt er zo verschrikkelijk genoeg van dat je uiteindelijk de beslissing neemt het anders te gaan doen, te stoppen met alleen maar met jezelf bezig te zijn, te stoppen met totale nutteloosheid. En ben je niet zo verstandig het zelf te doen, dan komen er de omstandigheden die je de juiste weg induwen (hard- of zachthandig).

Ik komhiertoe vanwege de ervaringen van de afgelopen week:

* Al eerder heb ik de last van m’n knie genoemd als fysiek handvat om me uit m’n massieve steenachtige toestand te krijgen. Afgelopen week voelde ik dat hetwerkelijk zo is dat dat wrikken aan m’n knie nodig is omdat ik anders ‘in geen 1000 jaar’ van plan zou zijn er iets aan te doen. “Het leven is prima zo, ik heb deze beslissing nou eenmaal genomen, niets kan/zal mij uit evenwicht kunnen brengen, wat is er eigenlijk aan de hand.”

* Vervolgens krijg ik het prachtige inzicht dat voor mijn begin-beslissing “ik had er niet willen zijn want alles en iedereen is tegen mij”, iets zit wat prima het leven aan kan, dat met niets of niemand moeite heeft, dat alles wil, alles kan, een wezen is zonder rotzooi. Ondanks al die jaren meditatie heb ik nooit het besef gehad er voor te kijken.

Daardoor weet je opeens dat je hebt gekozen om een bepaalde lijn in je leven te volgen en vervolgens ELKE handeling in je leven rechtvaardigt op basis van die keuze. Door er afgelopen dagen over te praten kwam het besef meer en meer van die totaal doorgevoerde rechtvaardiging in alles.

* Na deze ervaringen voelde ik me een enorme superkluns dat ik nu bijna 50 jaar in het verkeerde spoor heb gereden, waarvan me zeker 25 jaar is verteld ‘je rijdt in het verkeerde spoor, je rijdt in het verkeerde spoor, je rijdt in het verkeerde spoor…’.

* Vrijdag hoorde ik van de aardbeving in Japan, de tsunami en de problemen met de kernreactoren. ’s Avonds terug gekomen van werk werd ik kwaad om niets (de discussie of een kaaskorst wel of niet dodelijk is voor vogeltjes ;-(). Vervolgens is er zo’n gezamenlijk slechte atmosfeer dat onze hele filosofie klas niet door gaat. De realiteitszin komt dan wel weer langzaam terug en de volgende dag hoor ik dat het super gevaarlijk wordt met die kernreactoren. Daar probeerde ik iets voor te doen toen ik vannacht wakker was. Maar wat dan blijkt is dat zoiets misschien te groot(s) is, het komt niet aan, het ego is alleen maar belust op intensiteit, niets maakt eigenlijk uit. Als je dus niet van plan bent je ego aan te pakken, in mijn geval door te kiezen voor het wezen zonder rotzooi, gaat niets je ooit motiveren het anders te doen.

Is er een verschil tussen de intensiteit van kwaad worden om een kaaskorst en de intensiteit van een kernaanval op de aarde?

 

Laatst aangepast op woensdag 04 mei 2011 09:13
 

Mijn 2e relatie

Het is moeilijk om het weer over je relatie te hebben.

Ik kan zeggen dat in de eerste paar maanden het leuk was en gezellig en romantisch natuurlijk. Ik ben vrijwel direct samen gaan wonen. Heb gelijk mijn stempel gedrukt door het ‘huis’ over te nemen. Zijn ex was nog aanwezig in het huis en ik was stikjaloers op haar want ze was erg mooi en verfijnder in gevoel (dacht ik). Ik heb al een inkttekening die hij aan de muur had hangen kapot gemaakt door er water bij te gieten zodat alles door elkaar liep. Later heb ik hem hiervan op de hoogte gebracht omdat ik wroeging kreeg, maar ik heb het gewetenloos gedaan, vol jaloezie en platte gemeenheid.

Wat mijn ervaring is zoals ik naar mijzelf kijk is dat ik allerlei truuks en constructies heb bedacht om deze relatie te fixeren (vast te leggen en strak aan te trekken). Verstikkend en alles behalve vriendschap.

Dat is hoe ik het nu zie. Geen lucht, geen ruimte voor andere dingen. Ik zat bovenop alles (met allerlei smoezen), overal gaf ik een draai aan en kletste mijzelf schoon. Ik wist dat hij licht ontvlambaar was voor vrouwen en heb dat ook ingecalculeerd en geprobeerd overal bij te zijn, wat hij, als ik eraan terugdenk, niet eens erg vond. Alleen als ik in mijn jaloezie-modus zat dan was het bal.

In deze periode (en eigenlijk vanaf mijn 14e tot 10 jaar geleden) heb ik ook veel gedronken en troostte mijzelf met de gedachte dat mijn ouders ook veel dronken en een goed huwelijk hadden.

Ik heb het nooit toegegeven, maar ik ben een alcoholist. Ik drink nu 10 jaar niet meer (een glaasje cider of champagne in resp. Frankrijk en Oud-Nieuwjaar niet meegerekend, want dat is 1 glaasje en met vrienden die dit alles weten).

Wat ik al eerder zei is dat ik mijn relatie zo vast gezet heb. Ik zal dit proberen te omschrijven. Ik was heel berekend in wat ik wilde en niet wilde en beschermde mijn onzekerheid of beter zekerheid door van te voren allerlei te regelen (vaak met gevoelszaken) om een effect te krijgen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik de rillingen krijg zo makkelijk als dat mij dat altijd is afgegaan en in feite ook nog zo is, nee het is gewoon een manier van leven.

Nu zie ik ook pas wat voor een verdriet en pijn ik heb veroorzaakt, want deze man heeft werkelijk van mij gehouden en dat besef ik ook pas 20 jaar nadat wij uit elkaar zijn gegaan.

Wat ook een supertruuk is en ik weet nu dat veel vrouwen deze truuk hebben toegepast en zullen toepassen, is zwanger worden onder het mom van oops, per ongeluk de pil vergeten of nee hoor geen voorbehoedmiddel want het is safe nu en alles alleen maar om deze man aan mij te binden, bang dat ik hem zou verliezen. Ik heb hem verloren.

Ik heb na de geboorte van onze zoon goed nagedacht en door mijn wil op de oorzaak van onze breuk te zetten (want na een half jaar zijn wij uit elkaar gegaan) gezien wat ik gedaan heb: express dus geen voorbehoedmiddel gebruiken terwijl ik de gedachte had: als ik zwanger wordt dan blijft hij altijd bij me. Ik heb het hem toen verteld en ik weet nu nog dat hij mij dit nooit vergeven heeft.

Wat ook een enorme inbreuk op onze relatie heeft gemaakt zijn die eeuwige vrouwentruuks van terugpakken, kapot maken, hem onderuit halen, naar beneden drukken (hij is extra gevoelig voor onderdrukking en discriminatie) en dingen stellen en eisen en claimen en als het mij uitkwam draaide ik de hele zaak om met een gemak waar je niet eens bij nadenkt wat je de ander aandoet hiermee.

Ik kan wel stellen dat ik geen gevoel heb voor wie dan ook, dat ik niet in staat ben om van iemand te houden en om iemand te geven, laat staan Geven! Ook ben ik niet in staat geweest te ontvangen. Ik denk dat jaloezie op hem daar de grootste oorzaak van is geweest. Hij is charmant en attent en knap om te zien en ik besefte dat ik daar eigenlijk niet aan kon tippen, dat ik alle zeilen bij moest zetten om interessant te blijven voor hem en ik heb de meest destructieve manier gebruikt omdat ik echt dom ben en niet in staat om te beseffen dat houden van betekent dat je het de ander naar de zin maakt en niet alles kapot maakt wat je hebt. Ik neem dan ook de volle 100% verantwoording en ben voor deze 100% schuldig aan het feit dat ik deze man verloren heb door mijn eindeloos egoistische houding en manieren, die ik rechtvaardigde om te zeggen tegen mijzelf dat ik beter verdien en meer verdien dan wie dan ook omdat ik IK ben en er bestaat gewoon niemand anders.

Dit is eigenlijk nog te abstract allemaal. Het is veel gevoel waar ik naar terugkijk en wat niet mooi is. Ik hoop in de volgende leaks meer specifiek te zijn en echt situaties naar voren te halen zodat het duidelijk is WAT nu precies die truuks zijn. Nog steeds gebruik ik ze zoals ik adem met dat gemak. Nu vraag ik aan mijn kinderen vooral om mij erop te wijzen zodat ik mij bewust kan worden in mijn gevoel wat ik nu eigenlijk doe.

Het is zeker geen goedpraten van alle dingen die gebeurd zijn en die ik mensen heb aangedaan om dit alles te vertellen en mij te verschuilen achter mijn zgn. domheid want ik heb altijd gevoeld dat ik slecht ben bij alles wat ik uithaalde maar het negatieve liet ik gewoon zijn gang gaan.

Dit is het voor nu.

Laatst aangepast op dinsdag 22 maart 2011 12:26
 

Superioriteit EvK 7

Hehee, ik begin eraan en merk dat ik zit te botsen op weerstand. Allee dan! Het is nog steeds een thema.
Ik voel me mateloos boven iedereen verheven. Ik denk echt, serieus en honderd procent, dat ik beter ben dan wie ook. Ik hoor het mezelf letterlijk denken inmiddels, maar het plakt nog, ik geloof er nog steeds werkelijk in. Dus hiervan akte!
Ik besta, doordat ik beter ben. Er zit nogal wat aan vast. Het is niet zomaar even weg te vertellen. Het is een ten opzichte van dat voortdurend aan het werk is. Er zit een plak in mijn hoofd waar ik nog vaak genoeg in woon, en daarbinnen in die plak, spreekt het vanzelf dat ik meer waard/beter/slimmer/inzichtvoller ben dan jij.
Af en toe merk ik dat slimheid/inzicht e.d. niet werkzaam zijn in een situatie, en dan kom ik er bekaaid af… dan gaat het om hart, voelen, geven.
Erken integendeel, dat ik minder ben, daadwerkelijk minder, dan diegenen die hun hart zo open hebben staan. Dat voelt gezond. Besef, dat je ernaast hebt zitten kleunen. En niet een beetje maar chronisch. Laat anderen nu winnen. Geef je over. Ik wil me over geven aan ieder, die ik ontmoet. Ik moet me over geven aan diegenen, wiens hart nog niet open is, die nog geen ridderorde van het Hart ontvangen hebben (van mij, door mij goedgekeurd dus). Oeps…..

Laatst aangepast op dinsdag 22 maart 2011 09:42
 

Fouten, Eenzaamheid, Zelfacceptatie en nog meer Kwaadheid

15/2/2011

De meest automatische reactie van alles: Ja, dat weet ik. Ja, dat doe ik al. Ja, ik weet het wel, maar ik kan er niets aan doen. Het is afwachten. Bemoei je er niet mee, laat me met rust. Ik wil dat niet voelen.

Een veel voorkomende gedachte (truuc/smoes) lately: “ik kan niet veranderen, ik moet zo blijven staan, ze rekenen op me dat ik hen verdedig, ik moet hen verdedigen.”

18/2/2011

De vicieuze cirkel van fouten. Alles gaat fout. Blijft fout gaan. Overal waar het fout kan gaan gaat het fout. Overal waar het niet fout kan gaan, gaat het fout. Ik ben de laatste tijd, bijna alleen maar bezig mijn fouten op te ruimen en recht te zetten, en nieuwe fouten te creëren.  Het is een perfect geplande aanslag op alles. Sinds mijn opstand heel zachtjes is begonnen ben ik begonnen met het saboteren en langzaam verwoesten van alles om mij heen. Hier en daar en foutje. Hier niet ver genoeg gekeken en daar even de andere kant opgekeken. Het bewust niet volledig doen, met als dekking/excuus: “geen tijd, dat is belangrijker, dat moet nu af, ik heb het te druk”.

Als ik zo terugkijk zie ik het gevoel en de houding die op de achtergrond spelen en de wortel lijken te zijn van het grote sabotage festijn. Het is een nauwkeurig geplande chaos. Als ik van het gevolg terug ga kijken naar de oorzaak dan ziet het er als volgt uit:

Op de achtergrond: Voor de fout voel ik op de achtergrond altijd een ruisig gevoel, scherp en venijnig, een gevoel dat  je je overzicht blokkeert, je geheugen blokkkert, je verstand blokkeert en ervoor zorgt dat er een weerstand opkomt die ervoor zorgt dat je wil en  zin afnemen.
OP de oppervlakte: En tijdens het maken van die fouten heb ik mijn uiterste best gedaan om het goed te doen. Tot hoever ik dan kan kijken is het foutloos, wat daarachter zit weet ik niet, maar ik zie het niet, ik kijk niet verder. Ook geen behoefte, want het komt met te voordelig uit, even een smoes erop plakken en ik kan weer verder.
Maar hoe komt dat ruisige gevoel dan? Dit gevoel komt pas en speelt mee als ik kwaad ben. Nu ben ik eigenlijk altijd kwaad, dus is het gevoel altijd aanwezig, in meerdere of mindere mate.

En waarom wordt ik dan kwaad?  Een gevoel van onmacht. Ik wordt in een hoek gedreven, ik  krijg een push van de ene kant, het gevoel verplicht te worden of gemanipuleerd te worden aan  de andere kant, ik voel mijzelf onrecht aangedaan worden en heel de wereld is het met die onrecht eens. En ik begrijp het wel, ik geef ze groot gelijk, ik ben toch slecht, ik ben degene die kwaad is, die fouten maakt.  Ik kan me niet verdedigen, want dan wordt ik uitgelachen, wordt ik weer eens afgekeurd. Ik voel mij onbegrepen. Dus dan doe ik het stiekem, onderhuids d.m.v. fouten, zo hou ik de macht in handen.

21/2/2011

Het besef van de keuze van eenzaamheid. Een totale afsluiting. Geen band of relatie met wie dan ook. Rond mijn derde levensjaar heb ik hier bewust voor gekozen, een besluit om mijzelf te beschermen tegen de maatschappij. Wie  ik werkelijk ben, daar wordt raar naar gekeken, al mijn uitingen zijn onbegrepen en worden afgekeurd. Ik ben een rare snuiter, een mafkees. Ik besluit dit en bouw mijzelf op om iemand te creëren die wel wordt gewaardeerd, zodat mensen mij niet afkeuren. De consequenties:  een leven dat onwerkelijk is, een (zelfgebouwde) gevangenis waardoor ik mijzelf niet meer kan uiten. Toen ik drie was heb ik mijzelf op de bank gezet en met hem is niets meer gebeurd.  Deze keuze is levensbepalend geweest, het speelt altijd op de achtergrond. En als dit stuk erg op de oppervlakte is dan is het leven werkelijk onwerkelijk, nep, een film waar ik geen idee heb wat ik er doe. En ik doe mijn ding wel en leef in deze wereld en ben aan het overleven, maar de waarde van het leven is er niet. In dit stuk ben ik zielig, verdrietig en ongelukkig.  Hier bovenop ligt de kwaadheid, die dit allemaal beschermt. Ik wil de zieligheid niet voelen, het verdriet niet voelen, het ongeluk niet voelen. Raak me daar niet aan. Dit ben ik dus al ruim 25 jaar in stand aan het houden. Ik moet gaan kiezen voor het geluk en vrolijkheid, voor die zelf op de bank, ik moet er doorheen, maar ik durf niet.

2/3/2011

Om door te gaan waar het ruim week geleden geëindigd is: Kijkend naar afgelopen weken, waarin het aantal fouten wat ik heb veroorzaakt in kwadraat opliep en mijn frustratie en woede vrolijk meegingen in die groei, kan ik er niet onderuit dat ik degene ben die mijn eigen leven aan het dwarsbomen is. Ik ben het slachtoffer van mijn eigen ideeën en dogma’s. Ondanks dat ik dit weet  probeer ik overal onderuit te komen en blijf ik ermee doorgaan en projecteer ik vrolijk door op mijn omgeving, het is hun schuld.
Ik ben een open boek;  mijn schild,  bescherming,  het masker is voor mijn omgeving al weg, maar ik blijf nog vrolijk voor mijzelf volhouden dat ik DMP ben.  Ik probeer vluchtwegen te zoeken, nieuwe verdedigingslinies te bouwen, me eruit te wurmen. Maar alles wat ik zeg, en alles wat ik doe is gebakken lucht . Het is allemaal nep, het is allemaal vanuit zelfbehoud, geen eerlijkheid en oprechtheid te vinden.

Ik heb een zeer streng geloof, mijzelf. En daar hou ik mezelf aan vast. Al mijn dogma’s zijn heilig. Dwangmatig de controle in handen willen hebben, bij anderen maar ook bij mezelf. Een controle op door straffen en schuld. Een kerkelijke machtsregime binnen mijzelf. Goed alles in de gaten houden, hoe doe ik dit hoe doe ik dat, dit mag niet dus een taboe, straffen en schuldig laten voelen en gelijk distantiëren, dit ben ik niet. Dat mag niet, taboe erop, straffen en schuldig laten voelen,  distantiëren , dit ben ik niet. Vanaf een afstandje gezien is het krankjorum, iemand die zichzelf afstraft en zich zielig en schuldig gaat voelen door zijn eigen afstraffing.

Terugkijkend naar mijn EgoLeaks lijk ik eenzelfde baan te volgen, dezelfde reacties, dezelfde groef waar ik voortdurend in zit. Het lijkt allemaal te draaien om macht en onmacht, maar ik mis nog steeds een clue die me op weg helpt.
In mijn vorige EgoLeaks heb ik geschreven hoe ik ervaar hoe ik ben, wat ik doe, hoe ik functioneer. Het is mij opgevallen dat elke keer na het publiceren van een EgoLeak,  ik vol in de blokken ben gaan staan, zowel dynamisch (agressieve weerstand, een verdedigingshouding met een mes op iedereen zijn keel), als passief (een steen, gevoelloos, futloos, willoos). Kortom ik heb mijzelf volledig uitgeschakeld, vast in het slachtoffe rzijn.
Waarom dan? Niemand kan/mag mij aanspreken op mijn gedrag. Ik weet het, ik heb het toch opengegooid, ik heb het toch laten zien, is dat niet genoeg? Als jullie met toch aanspreken  dan is de enige oplossing dat ik jullie in elkaar sla, zodat jullie ophouden en mij gelijk geven. Ik sta continu op wacht, hou alles in de gaten, zodat ik niet aangevallen kan worden. Ik moet mijzelf staande houden. Ze mogen mij niet raken. Ik wil niet geraakt worden, ik wil niet weer die hel door.
Waarom dan? Elke keer als ik aangesproken wordt ben ik bang dat het verschrikkelijke gevoel van slechtheid, slechtzijn naar boven komt. En ik wil niet dat dat aangeraakt wordt. Ik wil niet aangesproken worden omdat ik niet wil zien, niet wil accepteren dat ik zo ben, ik ben snoeihard voor mijn omgeving maar ook voor mijzelf. Het liefst verwoest ik mijn omgeving en mijzelf . Ik haat mezelf en steek ik het liefst een mes in mijn buik, daar waar het pijn doet, daar waar ik continu die reactie voel op mijn omgeving.
Maar je bent het toch zelf? Je kan het toch zo veranderen?  Maar dat is het het hele fucking probleem. Als ik dat wil veranderen moet ik toegeven dat ik zo ben, en dat kan niet. Ik accepteer niet dat ik ben zoals ik ben, ik ben niet zo, ik ben niet slecht, ik doe wel zo maar ben niet zo. Als ik accepteer dat ben dan moet ik toegeven dat ik het altijd fout heb gedaan, dat ik ruim 25 jaar in een leugen heb geleefd en een schijn heb voorgehouden.  Het hoort niet bij mij, ik kan er niets aan doen, want ik ben het zelf niet. Een ontkenning van mijzelf.

Laatst aangepast op vrijdag 04 maart 2011 09:07
 

Egoleaks from my diary (1979) in English part 2

January 13, 1979
The Joy of creating a temporary fear, anxiety, expectation in others by first suggesting something which later turns out to mean another thing. A sense of power and control accompanies it. Perverse enjoyment to the cost of others; and above all they should appreciate your cleverness! After another step there is the possibility of consoling the person and then they can appreciate you goodness also.

The ego says at every point: 'this is enough, I understand, I will remember, writing more is not necessary, at the time when we read again everything will be still crystal clear'.

To everybody the ego says: 'don't misunderstand me' and starts explaining (justifying) that whatever I do is very good, comes from interesting inspirations or a remarkable intelligence. For instance: it nobly admits it has no mind, but would like to bring home that it is still very intelligent and full of understanding and even better equipped than with a mind, for one shouldn't conclude that no mind means stupidity! Everything is done to prevent this.

All that is false, perverse, twisted is very persistent in justifying its existence and right and truth. It says: 'no, no look behind, there is something good' and it keeps on repeating and convincing and living.

The ego is everything it shouldn't be and it believes in it or makes us believe in it. The truth goes against the total ego. In truth there is no justification (or doubt).

Negative ego-relationships: drawing of energies, clashing life-forces (destructive), parasitism, theft of virtue, display, quarrel, fight, possessiveness, selfishness, envy, jealousy ….

January 14, 1979
Fear and anxiety are perversions of will; destructive forces.

'He is like this' means: I want him to be like that!

Greed: excessive interest and curiosity and possessiveness, uncontrolled devouring of quantity, indulgence in losing and drowning oneself, letting oneself go and enjoying the sliding down: 'it is not my responsibility, it is the fault of others' (they will repent) or; it is my life', 'what can I do?', releasing the brakes and wallowing in the mud, hurting and destruction of harmony, selfish consent to weakness ….

The mind says something and the ego keeps quiet, but when the ego comes up where is the mind?

Laatst aangepast op maandag 21 februari 2011 15:28
 

Ikzelf ben...

13-2-2011

Ondanks dat ik langzaam uit elkaar val, blijf ik pretenderen. Ik ben nep. Mijn beeld van mijzelf is zo waanzinnig goed.

Ik blij constant dingen verzinnen, strategieën, oplossingen om andere mensen eronder te krijgen. Hoe krijg ik die persoon onder controle, ik vind alles manipulatie en vind het onterecht om gemanipuleerd te worden, maar zelf ben ik voortdurend bezig om manipulaties te verzinnen. Maar ook bij mezelf, ik probeer mezelf op zo’n manier te wurmen dat ik iets niet voel, dat iets me niet raakt, dat ik veilig ben, goed verstopt zit. Zolang niemand me kan raken is het prima, dan vindt ik alles best, maar als ik geen verstop plek heb of ik ben te raken dan ben ik op mijn hoede en verzand in een paranoia modus, waar iedereen het op mij heeft gemunt. Ze willen mij manipuleren, ze willen mij controleren/besturen.

Ik heb mezelf verscholen in een duisternis, een gecreëerde wereld waar ik moeilijk te raken ben, althans dat denk ik. Het voelt er veilig, omdat niemand er graag zou willen komen.

14-2-2011

Ikzelf ben de grote manipulator, waar ik iedereen van beschuldig te zijn. Ikzelf bereken hoe ik iemand zover kan krijgen om een bepaald effect in mijn voordeel te creëren. Ikzelf druk op die knopjes bij mensen om een gewenst effect te bereiken. Ik werk op het schuldgevoel van mensen.

Ikzelf ben de grootste pusher/drammer, waar ik iedereen van beschuldig. Als ik iets wil of niet wil dan dram ik met geweld mijn zin/wil door.

Ikzelf ben de grootste controlfreak, waar ik iedereen van beschuldig. Ik wil alle touwtjes in handen hebben, ik wil de controle hebben, ik wil alles en iedereen controleren, ik moet weten wat er allemaal speelt.

Ikzelf ben de pretentieuze, oneerlijke schijnheil, waar ik iedereen van beschuldig te zijn. Ik hou dingen voor mezelf, hou dingen verborgen, laat licht zien waar er eigenlijk duisternis is. Heb voor elke situatie een ander masker. Draai situaties zo om dat ik in een goed daglicht kom te staan (voor mezelf en anderen).

Ikzelf ben de dictator, waar ik iedereen van beschuldig te zijn. Ik vindt dat ik superieur ben aan iedereen en zo gedraag en voel ik me ook. Ik verneder mensen door klagen, uitlachen, vervelende opmerkingen, en subtiele implicaties  voor het omlaaghalen van iedereen om me heen, dit is zowel in gedachten als uitgesproken. Dit terwijl ik eigenlijk een bang zielig jongetje ben.

Ikzelf wordt kwaad als er niet naar me geluisterd wordt, en ga met mijn beschuldigende en kwade vinger wijzen als iemand hetzelfde doet.

Ikzelf ben de onverantwoordelijke, waar ik iedereen van beschuldig te zijn. Ik beschuldig iemand onverantwoordelijk te zijn van iets waar ik ook geen verantwoordelijkheid in draag.

Ikzelf beschuldig iedereen in tienvoud van wat ik zelf doe en neem het iedereen erg kwalijk.

 

Laatst aangepast op dinsdag 15 februari 2011 08:47
 

Superioriteit, Kwaadheid, Unwillingness to Understand en Trucs

Zoals in mijn vorige EgoLeaks te lezen is, zit ik in een modus waar ik niet uit wil komen. Ik wil niet veranderen. Ik voel mij te goed. Ik ben superieur aan iedereen en dat is een feit. Ik red me prima zo. Ik luister niet, jullie luisteren naar mij. En wordt ik niet erkend of wordt er niet geluisterd of is er iemand die zich hoger dan mij stelt dan wordt ik kwaad. En ik ben ervan overtuigd dat ik met mijn oncontroleerbare woede-aanvallen, de situatie naar mijn hand kan zetten. 

Twee voorbeelden van mijn superioriteitsgevoel van de laatste tijd waarbij het volgende door mijn hoofd ging: “Hey, dit komt door mij, ik ben wel erg goed, ik ben machtig, zoiets moet ik behouden.”

Ik ben onaanspreekbaar, vanwege het risico dat ik ontplof en daarmee de vrager/spreker het leven wil ontzeggen. Dit geeft mij veel vrijheid om te doen en laten wat ik wil, dus waarom zou ik het opgeven, niemand die zich met me bemoeit.

Een andere truc om mijn woede en superioriteit te behouden is dat ik zeg dat het teveel kwaad doet voor de mensen om mij heen als ik het loslaat, als ik erover ga praten, als ik het belicht,als ik het toesta. De angst om de controle over de kwaadheid kwijt te raken. Een controle die er niet is, want ik wordt/ben sowieso al oncontroleerbaar kwaad en maak meer kapot dan als ik ermee aan de slag ga.

Een andere truc van mij is het geweldige mechanisme van “unwillingness to understand”. Een mechanisme dat perfect werkt. Het geeft mij de mogelijkheid om de makkelijkste dingen niet te begrijpen. Het gaat aan zodra iemand me iets gaat uitleggen, zodra ik het gevoel heb onder iemand gezet te worden. Dat kan namelijk niet, want ik weet alles beter.
Er zijn gradaties in. Het gaat van een licht niet begrijpen, waarbij ik zelf bedenk wat degene uitlegd, tot een gradatie die zo erg is dat mijn totale functioneren ermee ophoudt. Ik lijk dan volledig verdwenen te zijn, het is een soort van verstarren waar niks meer is en ik weet dan echt niks meer. Dan kan je het nog zo duidelijk en makkelijk aan me uitleggen, ik wil het niet begrijpen. De som 1+1 is dan natuurkunde op het hoogste niveau. Ik overdrijf hier niet. En het mooie is dat ik er dan helemaal van overtuigd ben dat ik het niet begrijp, dus het is dan 100% echte onbegrip. Ik kan er niks aan doen, want ik begrijp het echt niet. En dit gebeurd altijd zodra ik het gevoel heb dat iemand zich boven mij stelt, autoriteit.

Ik leef volgens de Tien Geboden van Willem.

 

Laatst aangepast op maandag 21 februari 2011 15:20
 

Egoleaks 2 van Willem9

Mijn grote smoes is dat ik geen tijd heb.

Na jaren blijkt echter dat ik alleen voor bepaalde dingen geen tijd heb. Namelijk voor opruimen en administratie heb ik geen tijd. Ik gebruik de smoes dat ik later zal opruimen wanneer ik tijd heb.
En dat gebeurt nooit.
Door dingen niet op tijd te doen en door niet op te ruimen, verlies ik tijd.

Maar voor eten en slapen heb ik wel altijd tijd. Hoe ik dat doe weet ik niet, maar daarvoor is er altijd tijd. Ik kan deze smoes niet langer meer gebruiken.

Ik loop als een clown rond. Iedereen ziet dat het een smoes is, maar mijn ego heeft het tot nu volgehouden.

Maar!
In de tijd van Leaks moet deze smoes ook uit de wereld.
Ik ben gewoon te lui om op te ruimen en mijn administratie te doen.

Ik heb deze Egoleaks geschreven op de drukste dag van de week.

Als ik deze Ego smoes niet uit mijn wereld help, waarom zouden andere leiders in de wereld hun ego smoezen niet houden om hun taken niet te doen en hun bevolking nog te onderdrukken.

Smoezen de Wereld Uit!

Willem 9

 

Laatst aangepast op maandag 07 februari 2011 12:28
 

Grenzeloos geweld en paniek

Mijn vorige egoleak eindigde ik met geweld.... Het is heel moeilijk om hier eerlijk over te zijn, maar ik ken ook eindeloos veel geweld. Toen ik jong was waren het oncontroleerbaar gewelddadige gedachten - gecombineerd met oncontroleerbare angsten.

Bij het lezen van de egoleaks van anderen kunnen die mij bijzonder raken: hoe kan iemand zo doen / denken? Waarom kan ik zo geraakt worden? Het antwoord is dat de egoleaks me zo raken omdat ik zelf precies hetzelfde ben of waarschijnlijk nog erger of waarschijnlijk veel erger! Als ik lees over gewelddadige reacties besef ik - en kan ik er niet onderuit komen - dat ik deze zelf ook heb. Ik probeer hier zo min mogelijk over na te denken. Ik probeer het - eigenlijk al mijn hele leven - weg te duwen uit mijn bewustzijn. Maar een feit is dat het er wel is. Het geweld kan getriggerd worden als ik me aangevallen voel. Bij het minste of geringste kan ik me ontzettend aangevallen voelen. Iemand anders kan waarschijnlijk nauwelijks beseffen dat ik me aangevallen voel, maar soms kan mijn gehele bestaan door kritiek (of zelfs door de mogelijkheid van kritiek) op losse schroeven komen te staan. Aan de oppervlakte probeer ik er luchtig mee om te gaan om mijn gewelddadige reacties te vermijden, maar in mij kan de angst ontzettend groot zijn, grenzeloze paniek. En deze roept weer grenzeloos geweld op. Het is een angst om het bestaan (een angst om het laatste restje bestaan) die bereid is tot het uiterste te gan om zich te verdedigen, ten koste van alles en iedereen, no matter what.
En dan komt er ook nog angst bij om deze gewelddadige reacties en om de gevolgen daarvan zodat ik soms in een vicueuze cirkel terechtkom, een cycloon van angst en geweld.
Gelukkig wordt dit de laatste jaren steeds minder, maar ik probeer het ook 'niet te zien', uit m'n bewustzijn te verdringen. In plaats van dat ik dit probleem in mezelf probeer uit te roeien probeer ik altijd de andere kant op te kijken, een echte struisvogelpolitiek. Dat dit ten koste gaat van anderen maakt mij niet uit...

Wanneer ik de egoleaks van anderen lees is het heel gemakkelijk om ze zo te lezen dat iemand expres de dingen fout doet, dat iemand expres zo gemeen is. Het kost geen moeite om het zo te lezen. En ik kan dan ontzettend verontwaardigd zijn.
Als ik mijn eigen egoleaks echter lees heb ik allerlei verdedigingen in gedachten. De stap om mijn eigen egoleaks zo te lezen dat ik het expres doe is bijzonder groot. Dit klopt dus helemaal niet.

Ik vind het nu toch wel grenzeloos ego om de andere kant op te kijken, er niets aan te doen, en mijn eigen moeite om er naar te kijken belangrijker te vinden dan de problemen en ellende die het voor anderen veroorzaakt.

Laatst aangepast op dinsdag 08 februari 2011 21:13
 

Alles bij het oude

Afgelopen weekend tijdens de beurswerd ik me van het volgende bewust: met de voorbereidingen had ik er rekening mee gehouden dat we veel producten zouden kunnen verkopen (nieuw soort beurs, nieuwe producten, nieuwe benadering).

De eerste ochtend met het er naar toe gaan, het begin met het opbouwen en het begin van de beurs hield ik dit besef nog vast. Na enkele uren bleek dat we –zoals het eerder altijd op beurzen is gegaan- met zulke andere/nieuwe producten komen, dat het niet storm liep, dat er drempels zijn, dat mensen ‘ons’ niet snappen, dat er twee belevingswerelden zijn, etc. etc. Maar mijn reactie hierop was, en ik ervoer het echt als een leak van mijn ego, ‘dat ik gerustgesteld was omdat het niet opeens storm zou lopen’. Nou moe… zo denk ik dus nog steeds: “ik ben gerustgesteld als alles bij het oude blijft, pfff ik hoef niet opeens op mijn tenen te gaan lopen, zie je wel, het past blijkbaar niet bij ons om ineens de sterren van de hemel te gaan verkopen”.

Er is toch dat donkerbruine vermoeden dat als we op enig moment wel de sterren van de hemel gaan verkopen, dat dan zal blijken dat ik al die jaren alle succes heb tegen gehouden. Dat is schijnbaar nog steeds reden genoeg om succes uit te stellen? ’t Is wel erg oneerlijk als ik er zo naar kijk. En veel egoïstischer dan dit kan haast niet.

Laatst aangepast op donderdag 03 februari 2011 08:31
 

Waanzin als vlucht

18.02.2012

Naast de suggestie zelfmoord als vlucht, als ontloping van het leven, als uitdrukking van het werkelijke het zie-je-wel-ik-heb-gelijk-(want-jullie-hebben-me-tot-zelfmoord-gedreven) is er ook nog een andere suggestie/keuze die zich steeds vaker als vluchtkeuze voordoet. Het is de vlucht in waanzin en krankzinnigheid. Het is eigenlijk weer een ander soort bijkomstigheid van hetzelfde patroon waar ik me regelmatig in bevind. Het ultieme gelijk willen hebben, het ultieme de verantwoordelijkheid buiten me leggen, het ultieme behoud van mijn bijzonderheid en superioriteit. Het welbekende patroon van psychologische verstarring, samentrekking, gepaard met een agressieve dynamische weerstand naar alles en iedereen die mijn autoriteit ook maar op enige wijze probeert te ondermijnen. Kortom, hetzelfde verhaal met een “nieuwe” vluchtoptie, de waanzin en krankzinnigheid. De keuze die zich voordoet om bewust te kiezen voor waanzin, krankzinnigheid als verdere voortzetting van mijn leven is een ideaal als mijn zwarte gordijn weer is opgetrokken. In die staat is het een zeer aantrekkelijke keuze: absoluut geen verantwoordelijkheden meer, ik hoef niet meer met situaties en het leven om te gaan zoals ik dat normaal gesproken ervaar, ik hoef niet meer naar mezelf en het leven te kijken, geen confrontatie met wat dan ook meer, jezelf laten leven door de flow van krankzinnigheid en waanzin. Een bonus is natuurlijk dat deze krankzinnigheid je erg uniek maakt, een gevoel van bijzonderheid die overal bovenuit torent. Genieën zijn toch vaak ook krankzinnig of op het randje van de waanzin, is het niet? Heb ik toch nog gelijk. Ik ben heus wel iemand.

Altijd maar weer dat vluchten, altijd maar mezelf ontlopen. Niet geconfronteerd te willen worden met die ellende. Het is zo onwerkelijk als ik me even niet in die staat bevind. Zelf als ik dit type geloof ik het zelf niet, maar zodra mijn knopje weer is ingedrukt en het mechaniek staat weer aan, geloof ik 100% in mijn gelijk, behoud ik voor 100% mijn gevangenis en mijn constructies en lijk ik weer in vakje 1 terecht gekomen te zijn. Heel de point van het leven vervalt, alle levensvreugde vervalt, het is alsof ik manisch ben. Terwijl het licht er pal naast ligt. En laatst weer. Knopje aan, en dan ontvouwt er zich een volledig vluchtplan. “Into The Wild” <kijk uit spoiler>, een film over een waargebeurde gebeurtenis die indruk heeft gemaakt. Alsof het over mij gaat. Ondanks dat die jongen aan het eind  een vroege dood sterft zonder ook maar iets bereikt te hebben, voortdurend in zijn gelijk te hebben gezeten,  begrijp ik hem wel. Het is ook wel spannend en leuk zo’n leven. Lekker lopen, geen geld, gewoon zwerven en overleven, het randje van het leven opzoeken, extremiteiten meemaken, lekker intens, totaal geen verantwoordelijkheid, niks concreets. Misschien dan wel naar de Himalaya’s? En toen ik heel dat plan had opgezet en erin ging zitten en het als werkelijkheid aannam viel heel de verharding en het samenknijpen weg, alsof ik dat nodig heb. Een gevoel van de vrijheid om te vluchten, om het maar nog eens te herhalen. Even een fix, alsof ik niet kan leven zonder concreet vluchtplan. Als het me allemaal teveel wordt heb ik dat ook nog. Een voortdurende reserve die me voor mijn omgeving enorm onbetrouwbaar maakt, want je kan niet van me op aan, ik kan zo in mijn reserve schieten waarin ik me niet wil binden, niets concreets wil doen, ik geen enkele verantwoordelijkheid wil dragen of op wat voor manier dan ook ten koste van mezelf positief wil worden.

Laatst aangepast op woensdag 22 februari 2012 19:49
 

Sabotage, Contact, Dictatuur, Isolement, Verantwoordelijkheid

24.12.2011

Sabotage belicht

Het feit dat mijn leven in een positief daglicht komt te staan als ik het project waar ik nu mee bezig ben afrond is voor mij de motivatie om het niet af te maken. Enig gevoel van verantwoordelijkheid maakt me benauwd. De controle, het overzicht, de rust die ermee gepaard gaan vallen in het niets tegenover de kans afgerekend te worden op die verantwoordelijkheid. Dat het project –nu, in halfopgezette staat, vol gebreken, vol fouten en klachtwaardig is – een bron van ellende en kritiek is, is voor mij geen motivatie om het af te maken. De motivatie achter het halfbakken werk is bewuste sabotage. Het argument: “als ik het zo erg verknal hoef ik niet afgerekend te worden voor een project waar ik verantwoordelijk voor ben”. Het ideaal wat erachter schuilgaat, is de hoop op ontslag, van het project verwijdert te worden, zodat ik nooit die verantwoordelijkheid hoef te dragen. Hoef ik het ellendige gevoel van agressieve weerstand wat ermee gepaard niet te voelen en op te lossen. De put kan dan gedempt blijven. De zogenaamde rust van statisch neutraliteit, de sluimerstand (lees: gestopte persoonlijke groei/evolutie) is eigenlijk prima.
De werkelijke vrijheid en rust die het me zal geven als het goed werkt en af is, is mij te veel werk. Te moeilijk. Ik weet dat dat ik mezelf onder ogen moet zien te komen. Ik moet die negativiteit, die ellende, oplossen wil ik gelukkig worden. Ik moet opstaan en mezelf niet laten leven. Maar elke stap, elke positieve beslissing resulteert in een gekwadrateerde negatieve feedback. Een negativiteit die in sluimerstand blijft zolang ik niets doe. Maar zodra ik een positieve beslissing neem laat ik me binnen 5 minuten volledig meeslepen in mijn eigen negativiteit, alsof je aan een elastiek vastzit die je zo weer naar achter trekt met de kracht waarmee je de beslissing hebt genomen. Soms is die tegenslag zo intens is dat ik niet meer weet hoe ik heet, waar ik mee bezig ben en mezelf in staat van totale verwarring bevind. Op die momenten vraag ik me dan wel af of ik niet beter in een psychiatrische inrichting thuishoor. Maar objectiviteit leert wel dat dit allemaal trucs zijn, het is niet werkelijk, ik, mijn ego, lijk mezelf bang te willen maken met een schimmenspel waar ik af en toe volledig mee geïdentificeerd ben. Ik wil een held zijn dus ik moet doorbijten.

29.12.2011-01.01.2011

Contact, Dictatuur, Isolement, Verantwoordelijkheid

Waar is het contact? Niks is tastbaar, op geen enkele wijze lukt het me om me op een of andere manier contact te maken met iets of iemand. Alles wat er buiten mijn wereld om gebeurd blijft daarbuiten. De zin om het leven buiten me te begrijpen en er iets mee te doen is er niet. Het geeft het gevoel in een gevangenis te leven waarin ik slechts daar de tralies naar buiten kan kijken. Wat ik daarbuiten me zie refereer ik aan de verhalen die ik heb gehoord (van andere gevangenen of anderen die een interpretatie aan dat buiten hebben gegeven). Alles wat er wordt gezegd of gebeurd komt of niet aan, of komt vervormd en verdraaid aan. Niks voelt echt aan. Alsof alles is ingepakt in een onzichtbare laag van nepheid, pretentie en bedrog. Maar ook ikzelf ben gelaagd in die onzin. Al het “contact” wat ik heb is gebaseerd op gewoonte, overleving en is volledig inhoudsloos. De laatste tijd gaat dit gevoel hand in hand met een gevoel van walging naar alles of een neiging om alles kapot te maken.

Maar het is niet dat ik er vanaf wil. Het geeft een gevoel van isolement dat ik graag behoud. Het geeft me een gevoel van controle, macht, veiligheid, rust en vrijheid. Ik heb het ideaal van vrijheid maar leef in een solide gevangenis waar ik graag in verblijf. Het is een bewuste keuze dat ik ervoor zorg dat ik niemand toelaat, dat niemand naar binnen kan kijken, niemand laat zien wat er werkelijk in mij omgaat. Ik zeg niks, vraag niks, suggereer niks, ik doe gewoon alsof mijn neus bloed. Ik zorg er gewoon voor dat er geen enkel contact is met een situatie, een persoon of object. Zolang ik er geen relatie mee aanga hoef ik er ook niets mee te doen. Geen contact en geen band aangaan. Er gewoonweg voor zorgen dat je buiten schot blijft. Zolang ik dat volhoud en behoud blijft de verantwoordelijkheid buiten me blijft liggen, zodat ik er geen onderhoud voor hoef te plegen of er enige zorg en aandacht in hoef te steken. Geen verantwoordelijkheden zorgt er ook voor dat ik nergens op aangesproken kan worden. Geen kritiek, geen kans om aangesproken te worden op het ellendige gevoel van minderwaardigheid, geen kans om me schuldig en waardeloos te voelen. Het zit er wel, maar dat gevoel houd ik liever verstopt. (En als het soms “per ongeluk” gebeurt dat ik iets laat zien, dan wordt ik er extra alert op dat het niet nog eens gebeurd. Elke flapuit is een kans om afgebrand te worden, om weer in dat ellendige gevoel terecht te komen.)
Door nergens een relatie mee aan te gaan blijft er voor mij altijd de mogelijkheid om te vluchten. Het enige gevoel van vrijheid dat ik lijk te kennen. De vrijheid om zo in een niet-bestaan te stappen.

Als er iemand er op enige wijze voor zorgt dat ik het gevoel heb op mijn verantwoordelijkheden te worden gewezen of iemand breekt mijn isolement binnen, komt te dicht in de buurt dan moet ik snel iets uitgooien om de situatie de andere kant op te leiden en als dat niet lukt moet ik even mijn tanden laten zien.
Het is namelijk niet de afspraak dat iemand zich met mij bemoeit. In mijn vereenzaming geldt nog wel mijn dictatuur. Het is gewoon niet de afspraak dat ik iets niet bepaal. En zodra iemand dat vergeet ben ik genoodzaakt degene even duidelijk te maken dat ik het voor het zeggen heb. Al is er slechts een woordlange insinuatie - of een insinuerend lachje of een kuch- , als het binnen mijn verhaallijn past van het ondermijnen van mijn autoriteit, dan moet degene de consequenties dragen.

Een waardeloos voorbeeld: laatst was er een 9-jarig jongetje die een, in mijn ogen, geïmpliceerde kritische opmerking maakte naar mij. Vervolgens kreeg ik het gevoel hem een stomp te verkopen om even te laten zien wie er de baas is. Het woord waanzin is hier toch wel van toepassing.

Zit ik ook nog eens in een paradoxale situatie waarin ik geen verantwoordelijkheid wil nemen, maar tegelijkertijd kies voor een “verantwoordelijkheid” waar ik niet uit weg te slaan ben. Besloten onbuigzaam te zijn, “over my dead body”. Met het idee dat ik me sterk moet houden voor “hen”. Ik kan niet buigen, als ik toegeef dan laat ik “ze” in de steek. Ik sta voor hen, niemand mag ze wat aandoen. Zij zijn degene die in hetzelfde schuitje zitten als ik. Maar wie dat dan zijn blijft me nog steeds een raadsel. Het is voor mij in ieder geval genoeg reden om me vast te houden aan een inflexibiliteit waarin ik gevangen blijf zitten.

De verantwoordelijkheid buiten me leggen, het geleefd worden, heeft ook nog het voordeel dat ik niets hoef te doen. Al die positiviteit, al die helderheid, al het bewustzijn, de werkelijke controle over mijn eigen leven is een ware last. Dat weegt te zwaar tegenover een leven in een slachtofferrol. Je moet “moeite” doen om die controle te behouden. Het bewegen in een of andere gemoedstoestand waarin mijn bewustzijn bewolkt is, waar ik lekker in kan blijven zitten met het geloof dat ik er niet uit kan spreekt meer aan dan uit zo’n toestand te stappen en verantwoordelijkheid over mijn eigen leven te nemen. Je kan dan namelijk weer terugvallen in de slachtofferellende, en moet je weer moeite doen om eruit te komen. Maar als je zelf voortdurend in ellende blijft verkeren is de mogelijkheid er niet om hieruit te vallen, het contrast is er niet, toch veel makkelijker dan al die moeite doen om positief te zijn. De vrijheid te hebben om te verkeren in een toestand van niet-bestaan, lanterfanten, nietsdoen, klagen, depressief zijn, kwaad worden, lijkt het te winnen tegenover leven in echte vrijheid.

Steeds meer zie ik hoe ik functioneer en er werkelijk in geloof dat ik niet degene ben die kiest voor mijn leven. Ik geloof er heilig in dat ik niet degene ben die het voor het zeggen heeft. Iedereen om me heen doet het. Ik word geleefd, geen vrije keus, alles is verplichting, alle verantwoordelijkheid is me opgedrongen. De voortdurende verstarring in mij, de handrem op het leven, de enorme onwil, het voortdurend samenknijpen van mijn psychologie, de weerstand naar leven wordt me hierdoor steeds helderder. Er is altijd de pretentie geweest dat ik het voor mezelf deed, maar die lijkt verdwenen te zijn. Ik lijk slechts te functioneren (als je het functioneren kan noemen) uit een angst voor kritiek (van de autoriteit), om het ellendige gevoel te ontlopen, om me niet schuldig te voelen. Ik functioneer vanuit een overlevingsdrang. Een drang mezelf te ontlopen. Er is dus wel motivatie om iets te ondernemen, maar een puur negatieve motivatie, een motivatie van onwil. De motivatie om vooruit te gaan, om voor mezelf te gaan staan, lijkt er in ieder geval niet te zijn. Een statisch gemoedstoestand waarin er niets gebeurd, waarin ik niet lijk te bestaan, is het ideaal. Het is in deze chronisch psychologische weerstand en verstarring waarin ik me de laatste tijd blijf afvragen: “Wat is de zin van het leven als het zo is?” in plaats van de veel logischere vraag: “Wat is de zin van het leven als ik zo ben, waarom verander ik niet?”. Nog steeds geen totaal besef.
Een, in mijn ogen, totaal gerechtvaardigde houding. De indoctrinatie van jongs af aan, de afkeuring, het gestraft worden, het geen-fouten-mogen maken, het minderwaardigen, en het besef van het bedrog en de hypocrisie die achter al dit schuilgaat, is er allemaal ingegaan als zoete koek. Gewoonweg omdat ik geaccepteerd heb dat het zo is. Nooit het besef gehad dat ik mezelf onder die machtsconcentratie geplaatst heb. Dat het mijn keuze is geweest, om me te laten domineren, mezelf gevangen te zetten in een positie waarin ik de autoriteit van buiten heb geaccepteerd. Er is een heel licht besef, maar niet genoeg om er doorheen te breken. Het verdriet wat hierdoor is ontstaan (diep onderdrukt, omdat ik sterk moet blijven,  dat ik het er met man en macht eruit moet persen wil ik het enigszins kunnen uitten en verwerken ) in combinatie met het gevoel van machteloosheid hebben gezorgd voor een kwaadheid die gericht is op alles buiten me, iedereen die me enigzins probeert te sturen of aan te raken. Iedereen is de schuld. Mijn keuze voor onbuigzaamheid en mijn gelijk te behouden worden sterk gerechtvaardigd door dit gevoel.

Op het moment heb ik het gevoel me in een niemandsland te bevinden, waar er een klein besef is naar enige waarheid in mijn leven maar waar ik nog niet voor een oplossing heb gekozen. Door deze EgoLeak heen ligt een verdraaing, een lijn van leugen waar ik niet doorheen wil komen.

Laatst aangepast op vrijdag 03 februari 2012 14:29
 

Mijn ego heeft het voor het zeggen

Openheid? Vergeet het maar...aan de ene kant schreeuwt elke cel om een opening maar mijn ego zorgt constant voor de versteviging van de constructie. Ik wil zo het zo graag voor het zeggen hebben. Dat ga ik toch niet aan iemand anders overlaten? Als kind dacht ik…als ik straks groot ben, dan hoef ik niet meer te luisteren en kan mijn gang gaan. Maar ja, naar wie luister ik nou? Mijn ego, de maatschappij, mijn man, mijn vrienden en waar blijft mijn echte Zelf dan?

De verankering is zodanig dat ik bijna bevries of een acute black-out krijg als ik van plan ben om werkelijk iets te zeggen, iets wat mij bezighoudt. Het is zo tegenstrijdig. Het voelt alsof ik niet de baas ben in mijn eigen lichaam. Het is een en al somberheid, terwijl de zon wil doorbreken maar de wolken zijn nog zo dik. Ik zit in de greep van iets machtigs en leef met de illusie van vrij zijn. Ik bepaal. Ja, mijn ego bepaalt.

Wanneer word ik zo onwel van mijzelf dat ik voor de goddelijk wil ga kiezen? Een week geleden  werd ik extreem verdrietig, zodanig dat ik niet meer wilde leven. Een subtiele move van mijn ego dat zich in een hevige drang vertaalde, bijna niet te weerstaan en voor de nodige tranen zorgde.

En dan maar hopen dat God mij niet vergeet...

Laatst aangepast op maandag 19 december 2011 18:01
 

Egoleaks from my diary (in English) from 1979 ­ part 6

24.1.1979

The vital (2nd chakra situated below the navel) is bargaining at every point. It absolutely doesn't want to give in and becomes furious when it is compelled or goes on strike when it feels the thing that opposes it is stronger and then it hopes its strength will wear out in time.

The vital is really stupid and has not evolved one inch above the animal level. It sometimes appears even as a stupid animal. It can be completely pacified with a cup of tea (or else), turn around fully after a good word, give away 'generously' everything it doesn't need for stuffing itself.

It is reckless, stubborn and absolutely unbending for almost no reason at all. It goes into a mood and sticks to it whatever it may be. It has a tremendous capacity for self-pity and sentimentality and can fuss over nothing at all for the appearance of preciseness which is considered to be a great virtue; in such a way it can defend a cause which is nothing in itself and die for it: its maxim is: 'one should stand for the truth'.

Basically there is no intelligence, intelligence is grown through pressure of survival. Basically I am absolutely stupid, not able to understand anything. Still, I can not follow what people mean when they speak; only afterwards, after putting it in my survival computer, I start understanding, otherwise everything is blank.

The vital has never been touched by anything resembling knowledge or common sense and behaves worse than a child. There is nothing else in me than the vital, even the physical mind is not formed since it is not capable of having a doubt. My attraction for going above opposites/dualities must be because dualities and opposites are too much for me to conceive or understand. Rebirth was the truth for me because I cannot think of or conceive something like a beginning or an end. It's all unreal to me.
Whatever abilities I have is what is left from my animal past.

Laatst aangepast op vrijdag 28 oktober 2011 08:31
 

Egoleaks from my diary (in English) from 1979 – part 5

20.1.1979

Anger is aroused when my incapability is touched. The "I cannot" that imprisons -> "they have succeeded".

Self-indulgence is of the weak man who doesn't have the strength and character to fight. It is a state in which one gives way to oneself and indulges in self-pity, grief, sadness, depression, the universal perversities. One doesn't take a stand and take up responsibility for one's life and its circumstances.

Self-hatred because I agreed with them I was bad. I treated myself badly, neglected myself and still there is a distance between me and my body which I used as an object for expressing my hatred. I treated my body as not myself, as something to be despised and could hurt it without caring. The result is: I made myself worthless.

In search of myself.

I want to do everything myself. I cannot give anything away for the fear of having no control and things will be done in a way I cannot bear: that is against the rules (i.e. my rules), without perfection (actually it is rigidity of the mind). If others have control they have control over me which goes against everything in me: I don't trust them, I am scared of what will happen to me, what they will do to me. One step further instead one has control over them, but that requires an enormous self-control.

21.1.1979

Because I wanted to be part of the society I accepted that I was bad, I accepted their views, which is blindly foolish and which started the whole problem. My identification with that part of my personality has to cease.

Laatst aangepast op vrijdag 05 augustus 2011 17:18
 

Egoleaks from my diary (1979) in English – part 4

17.1.1979
Anger against insinuations. Anger against anger: "don't be angry if I do something wrong", "don't hurt me", it all reminded me of the first instant (when?). "Don't remind me I am nothing, I am wrong". The enormous sense of guilt, the guilt of being there and disturbing their life by being there: I am the problem.
Later I asserted: they should take care of me, I have not asked for this life, they brought me here, I have nothing to do with this, it is their responsibility and they should bear it.
I accepted things without gratitude and couldn't part with anything, although it was an empty substitute for a life – I was denied a life.
I created my own world, blocked from everybody, without contact. From here: the desire to escape, to wander and become one with nature, to be free.

Leaving things to others. "I have no place, no position. I cannot do" and all things are heaped upon them, "it's their responsibility".
I could never bear a person just around me in my private sphere for long. He would become unbearable for me, especially if he started doing things on his own without my control. Sometimes I broke the relationship.
I always broke a relationship when the intensity came down much and things became routine and dull.

I must be the best, the highest, the centre, everything else is a proof or a reminder of my nothingness or non-right of existence or a threat to my existence. Things should be absolute, to eliminate any possibility of being caught.

Laatst aangepast op vrijdag 05 augustus 2011 17:10
 

Hoe moeilijk kan je ego het je maken

Het ego-zijn opgeven:

De moeite die ik hiermee heb is ongelofelijk; maar gelukkig is het leven me de duimschroeven aan het aandraaien, anders zou ik er van ze leven niet toe komen (zoals eerder al geschreven: in geen 1000 jaar de intentie hebben). Eerst even de laatste aanleiding/ontwikkelingen hierin opschrijven:

1. In de wekelijkse filosofie bijeenkomst weer uitgebreid aandacht besteed aan het ego; mijn vraag was “Wat betekent het om te leven, wat is leven?”

2. Antwoord: (bewust) leven is in je innerlijk, functioneren zonder ego, zonder gedachtes en zonder gevoelens

3. Het gevolg van zo’n specifiek anti-ego overleg is dat mijn buik/ego in staking gaat; het wordt een soort pijnlijke massieve kanonskogel die laat weten nergens (meer) aan mee te doen.

4. Toen ik daarover vroeg werd het duidelijk dat als ik niet besluit eerlijk te worden, niet meer te liegen, dit mijn hele leven zo zou blijven. Ego en innerlijk gaan niet samen.

5. Nu is het ook zo dat ik door de last van mijn knie, mezelf allerlei beperkingen opleg: ik ben niet energiek, ik doe te weinig (blijf liever achter m’n bureau zitten), ik zoek naar oplossingen om te fietsen ipv. te lopen, ga alleen naar winkels als ik de auto vlak bij kan zetten, zorg dat ik niet teveel te sjouwen heb; kortom ik laat m’n knie nu bepalen wat er gebeurt. Het maakt me ook volkomen onzeker en kijk naar alle mensen die gewoon lopen en geen pijnlijke knie hebben.

6. Ik weet dat ik deze knie-perikelen heb door het niet kunnen loslaten van mijn moeder: voor haar moet ik door de knieën en door haar sta ik niet op eigen benen. Ik dien te kiezen voor mezelf, ik word tenslotte bijna 50. Eerder had ik als smoes dat ik me altijd 28 voel, dus… dan mag je nog wel naar je moeder luisteren?

7. Ik wil graag dit oplossen, ik moet wel zou ik zeggen, want ik zit mezelf invalide te maken.

8. Ik zie ook geen andere uitweg: het kan maar zo jaren duren voordat je iets van plan bent. Ik zie wel hoe verschrikkelijk slachtoffer-achtig dit klinkt, maar zo volledig ver-egoiseerd ben ik nou eenmaal. Geen notie zogenaamd van wat er komt als je het hebt losgelaten.

9. Al vele malen heb ik meegemaakt dat als je werkelijk met je eigen leven bezig bent, dat alles en iedereen om je heen er niet toe doet; het gaat alleen maar om je echte zelf. En nu, als je met je ego bezig bent, denk je alleen maar ‘oh, wat moeten de anderen er wel niet van denken’.

10. Van de week voelde ik een keer wat ik zojuist ook mee maakte: ik zie mezelf 100% uitvoeren wat m’n moeder is: de lelijkheid naar anderen toe is ongekend: jij moet minder zijn dan ik, jij moet boeten voor mijn zwaar getroffen leven, het is terecht dat ik iedereen kleineer.

11. Want waar moet ik nu mee te voorschijn komen? Eigenlijk met alles wat ik in werkelijkheid niet wil zijn, niet ben. Dus wat is nu het probleem?
Gezichtsverlies? Net alsof iedereen niet allang weet hoe je echt bent; ze ondergaan het dagelijks toch?

12. Mijn hardheid is ook van ongekende kwaliteit: ik durf na 28 jaar nog steeds te zeggen dat er uiteindelijk niets is waar ik in geloof. Er is er maar eentje waar ik naar luister en dat is mijn moeder. Hier wil ik schijnbaar maar niet aan; het niet willen zien, ontkenning, maar tegelijkertijd wel weten dat niets werkelijk bij mij aankomt.

13. Enkele weken terug pas heb ik mijn 25-jarig argument onderuit kunnen halen dat het onmogelijk is dat je ‘er nooit had willen zijn’. Dit was altijd mijn ultieme excuus voor een vrijbrief in mijn functioneren. Ik begreep nu pas dat het niet mogelijk is voor je ziel om ‘er niet te willen zijn’, want het is juist de ziel die kiest om op dat moment en in die omstandigheden geboren te worden. En het is natuurlijk ook de ziel/het leven die de omstandigheden zo creëert dat je gaat doen wat je moet doen (de ene doet het in 1 jaar, de ander in 30 jaar ;-(.

14. Met dat ik dit aan het schrijven ben verbaas ik me over mijn eigen ultieme negativiteit: stel je voor dat je iemand bent ‘gewoon in de maatschappij’ zullen we maar even zeggen, wat weet je dan, wat kan je dan, hoe hopeloos moet je dan niet zijn? Dan heb je waarschijnlijk veel meer karakter en motivatie om hier uit te komen. Ik ervaar mezelf als een enorme slappeling die eerst met z’n hoofd onder water gehouden moet worden voordat ie van plan is iets te gaan doen. En wat als er geen oplossing zou zijn? Dat is pas echt erg. Dat is wat ik weet van mezelf, ik heb altijd gewild dat overal een oplossing voor moet zijn, alles moet altijd open blijven voor oplossingen, anders zou ik gek worden (zo heb ik dat altijd ervaren). Het kan niet dat er iets niet valt op te lossen.

15. Wat is er nu eigenlijk met mijn knie aan de hand: omdat ik in niets geloof, is het mij niet duidelijk hoe ik die fysieke pijn moet oplossen, maar het is geen optie om naar arts/zks te gaan, dus zal ik iets anders moeten doen. Ik heb het inmiddels wel begrepen als dat ‘t het handvat is om ergens toe te komen, iets te gaan doen, me bewust te worden van iets anders dat je in je leven kan toelaten.

16. Ik zit er zo tot over mijn oren in dat ik niet zie/snap/besef dat het me los zal krijgen van mijn moeder, van haar functioneren.

17. Ik merk dat ik mijn opsomming van ‘tekortkomingen’ maar zit uit te stellen, dus dat zal ik maar eerst doen:

* ik heb mijn naam/positie hoog te houden, dus de anderen mogen niet weten wat ik allemaal fout doe, alleen X weet dat

* ik ben niet in staat om werkjes in 1x af te maken; ik heb zoveel weerstand totwerk dat ik gerust 4x met een email bezig kan zijn, hem weken of maanden of jaren kan laten liggen

* er zijn een heel aantal werkzaamheden die ik gewoon weiger te doen zoals aanmaningen, emails beantwoorden als ik er geen zin in heb of als ze te moeilijk zijn

*vragen van bedrijven links laat liggen als ik niet weet wat ik er mee aan moet

* het basis filing systeem van ’t bedrijf loopt jaren achter met bijwerken; in mijn vorige werk was dat mijn hoofdtaak en hier doe ik er nooit wat aan

*documenten die belangrijk zijn voor de belastingdienst heb ik al jaren niet opgeborgen

* in mijn eigen filing systeem heb ik ook twee stapels van 30 cm hoog al jaren niet weggewerkt

* ik betaal al jaren teveel aan een telefoonverzekering en een telefoonabonnement, maar ik verander het niet

* ik zit er dagelijks mee te worstelen dat ik verantwoordelijk ben voor X’s overgewicht; ik weet dat het zal afnemen als de (fysieke) bescherming niet meer nodig is. Ik zie dat het vroeger thuis precies zo was: mijn moeder deed lelijk tegen mijn vader als hij iets lekkers nam (in de tijd dat hij te dik was). Maar wat er achter zit zie ik nu is dat zij vond dat zij werd aangekeken op zijnbuikje. Dat heb ik dus ook.

* ik probeer elke dag een smoothie te maken zodat er voldoende rawfood, fruit, noten, poeders genuttigd wordt, maar ik ben niet in staat zo gedisciplineerd te zijn dat het meer dan 3 of 4x per week lukt; ik laat het afhangen van mijn (on)georganiseerdheid. Die ‘elke dag’ is dus meer wishful thinking, ik kan het niet waarmaken, terwijl het zo belangrijk is.

* ik denk te weten dat X wel gelijk zou willen eten nadat ze met de hond gelopen hebben, maar het lukt me vrijwel nooit om daar aan te voldoen. Er komen altijd wel 10 andere dingen die ik eerst nog vind te moeten doen. Het is ook veel gezonder om voor 20 uur gegeten te hebben.

* Sinds januari heb ik een nieuwe auto die een basis vulling nodig heeft voor wanneer ik naar winkels ga. Het is me nog niet gelukt om nu –na 4 maanden- dat georganiseerd te hebben. Ik neem geen tijd voor dergelijke basis werkzaamheden: ik vraag iemand anders spullen te pakken en een uur voor vertrek pak ik zelf nog wat noodzakelijkheden. Het is prima ’t te organiseren dat iemand het voor je doet, maar het moet gebeuren vanuit verantwoordelijkheid en georganiseerdheid, niet vanuit gebrek daaraan.

vervolg 8 mei 2011

Nou, het is alsof alles om me heen zich sluit: ik kan geen kant meer op zo lijkt het. Fysiek vanwege die knie en eromheen vanwege het werk. Ik moet mezelf ergens overheen zien te zetten. Het werk blijft zich opstapelen omdat ik niet in staat ben echt dingen weg te werken, af te handelen zodat ze geen dagen/weken duren maar alleen de tijd die het vraagt.

* Ik zou weer in mijn originele energie willen komen te zitten, maar op het ogenblik lijkt alles te veel. Ik weet dat ik kan werken voor tien, maar alles gaat moeizaam, ik ben zeker 50% van mijn energie kwijt aan het pijnlijke gevoel van staan/lopen, regelen wat ik beter wel/niet kan doen, dingen uitstellen etc.

* Ik zag net in een email dat het de bedoeling is je aanmaningen wekelijks bij te werken. Ik heb dit pas de laatste weken gedaan omdat er anders niet meer geleverd wordt aan die winkels. Ervoor heb ik er jaren niets aan gedaan (alleen een ander het af en toe voor me laten doen).

Het laten aftekenen voor ontvangst is al jaren een issue, maar daar ben ik ook zeker niet consequent in geweest: er is geen vaste procedure, geen structuur voor. Ik heb lijstjes waar parafen op staan waar maanden tussen zit qua datum. Dat moet ik dus allemaal kopiëren omdat ze op datum moeten worden opgeborgen.

* Ik ben niet in staat om de papieren in mijn computertas op orde te houden met bijvoorbeeld aparte mapjes met prijslijsten, brochures, infoblaadjes etc.

* Ik ben regelmatig op stap geweest zonder een prijslijst en moest dan een lijstprinten of kon het alleen op het scherm laten zien.

* Ik zou heel graag mijn interesses weer oppakken met lezen, maar ook vertalen wat ik zo leuk vind. Maar vanwege die wanorganisatie ga ik daar geen ruimte voor creëren. Dit geldt voor alle ‘leuke’ dingen zoals de tuin, het vrouwenboek, koken, organiseren van het werk, wat ik ook eigenlijk heel erg leuk vind nota bene.

* Ik merk hoe ik dingen uitstel die ik echt moet doen. Alleen als het niet meer valt uit te stellen doe ik ze (ik wilde net vroeg hieraan beginnen, maar heb nog zeker een uur andere klusjes zitten doen).

* Deze klaagzang is gebaseerd op de onwil te veranderen, ik kan het niet anders uitleggen. Dat moeten is een massieve barrière.

* Pas gisteren viel het me op dat het iets van 10 tot 15 acties vraagt om te doen voordat je vertrekt omdat ik deze acties had genoteerd. Het gaat dan om de simpele organisatorische zaken als: zonnebril(len) pakken, thee/koffie pakken, camera, Tomtom, boodschappentas of rugzak, zakdoekjes, hoed/petje, moet ik iets meenemen voor waar we naar toe gaan, welke schoenen, zijn ze gepoetst, beide mobiles mee, genoeg geld bij me, boterham maken voor onderweg. Daarom ben ik nooit in staat om op tijd te vertrekken, want ik hou er geen rekening mee dat dit lijstje afwerken altijd een kwartier of langer zal kosten. Ik zal een standaard lijstje hiervoor maken en op de deur plakken, dan heb ik een simpel handvat.

* Omdat ik zo’n last heb met lopen, zie ik mezelf nu af en toe in een onwezenlijke toestand: “het kan toch niet dat ik dit heb”, “ben ik dit, die niet in staat is zware dozen te tillen, dat het bijna teveel is de wasmand naar het washok te brengen?”, “is het dan echt de bedoeling dat ik er zelf iets aan moet gaan doen”, “het lijkt erop of ik niet in staat ben ook maar iets voor mezelf te ondernemen”.

* Ik word bijna 50 en ervaar het als een zwaard van Damocles: tot nu toe niet instaat geweest om iets anders te doen dan slachtoffer te zijn van je eigen leven, van je eigen gemaakte keuzes in je leven.

* Net dat ik schreef ‘niet in staat iets voor mezelf te ondernemen’ voelt als een brok lood, maar opeens zie ik dat er aan vast zit dat dat het kenmerk is van je ego: “eigenlijk ben ik te goed, te groots, te belangrijk om zelf iets te moeten doen, het dient voor me gedaan te worden”. “Waarom zou ik iets moeten doen, ik heb al m’n hele leven lang geleden”.

* Ik weet heel zeker dat ik altijd heb gevonden dat de regel ‘als je iets wilt bereiken in je leven, zul je er iets voor moeten doen’, voor mij niet geldt; daar ben ik te goed, te belangrijk, te aardig voor.

 

Laatst aangepast op vrijdag 20 mei 2011 13:37
 

Achterklap

De laatste tijd besef en voel ik opeens een naar gevoel als ik over mensen praat. Ik besefte opeens dat de manier waarop ik over deze mensen praat niet kosher is. Dat wil zeggen: ik wil ze in kwaad daglicht zetten tegenover andere mensen die ik belangrijk vind en waar ik tegen op kijk en respecteer.
Ik geloof niet dat ik het woord RESPECT ken, want als ik echt respect zou hebben zou ik het hoe-dan-ook laten om kwaad te spreken en te roddelen over andere mensen.
Het kliekjes vormen in een groep is altijd aan de orde van de dag geweest bij ons thuis: een groot gezin: je hoorde erbij of je werd buitengesloten. Ik werd altijd buitengesloten omdat ik nergens in paste en ik denk ook dat ik geen prettig kind ben geweest.
Nu pas merkte ik deze drang om kwaad te spreken over de ander om mijzelf beter te laten voelen en in een beter boekje kom te staan bij de respectvolle mensen. Wat een kinderachtig gedrag. Wat ik wil is een open en transparante relatie met mijn vrienden. Het was een goed besef want alles kwam omhoog van vroeger en ik voelde een grote onrechtvaardigheid naar de ‘slachtoffers’. Als ik iets te zeggen heb zal ik het aan de betreffende persoon zeggen, mits het niet kwetsend is.
Ik moet zeggen dat toen ik dit besef zag, begreep dat dit alle groepen kapot maakt en veel misverstanden en verdriet en onmogelijke situaties schept. Het woord transparantie begin ik telkens beter te begrijpen.

Laatst aangepast op woensdag 06 april 2011 00:21
 

Egoleaks from my diary (1979) in English part 3

January 16, 1979

The imprisonment of the emotions, barred in any direction against flowing. Fear of doing wrong things or things wrong, fear of exposing myself and being caught and the proof given of my non-right of existence. I am expelled. I have no right to belong to them, I have no right for a life. I am given a life by mistake. I don't belong here, I don't belong anywhere. Why for heaven sake I am here, how is it possible that I have come here? Why it has happened, how it has happened?

I wasn't angry, I just don't understand. Sometimes the impulse: "this life has to be undone." Also the desire to disappear, to dissolve, to become nothing again – freed of this life. From here to the exaggeration: "really it is true, you don't believe, it is true …" to prove, to show it is true. Why people don't understand and see it is true; nobody is interested, nobody wants to hear or listen. The universe, life is a miracle, it is a wonder and nobody sees it. People are machines, they are dead, they only want death. Nobody wants to live, to explore, to flow, to be in ecstasy, to drink life and let life live and show its wonders: everywhere restrictions, people enjoy putting restrictions.

It is difficult (or impossible) to object to what people do to me. It is as if they have the right and follow the rules (by punishing me for one thing or another). I always felt there were a hundred thousand bad things in me, enough for eternal punishment.
They are always right, people are so superior (to me) that they cannot be wrong, I believed. When I started seeing they did things wrong, I got very angry, when I saw they were low, I changed and said: people are bad; but both sides stayed in my emotions, and caused havoc and an impossibility, a struggle and fight.
From here the sensitivity for false or wrong intentions, the seeing, feeling of the source of action, assuming to know or see what is behind things.

(As a child): I believed everything they told me, those huge beings. Where were they going, what were they doing? They didn't tell, and they laughed.

Walking in society masked, incognito, with an hidden identity, fearing to be exposed. I never showed myself, always did the unexpected, nobody could find out who I as, nobody understood what I was composed of. I never talked, only joked. Elders couldn't get an hold on me, suspected something but couldn't catch me, I always evaded. Some got angry and didn't like me, most didn't know what to do and left me to my life.

Laatst aangepast op dinsdag 22 maart 2011 12:27
 

Pijn willen EvK 8

Ik wil de pijn van de ander onverdraaglijk maken. Zien dat hij/zij dubbelklapt, en om genade smeekt – zoals ik zelf zo vaak gedaan heb.

Heeft dit haar ook bewogen, en geven we dit dus via deslechtheid van de onderbuik aan elkaar door, en aan onze kinderen?

Ik wil ook zelf pijn blijven voelen. Het blijft eindeloos boeiend en intrigerend, er kan altijd nog bij. Het is zo’n diepe duistere drijfveer die ik nooit bewust erkend heb, dat is veel meer echt interessant dan gelukkig zijn, energie hebben, stralend zijn, waar ik altijd zo in heb lopen geloven.

Geluk is niet vol te houden – pijn is heerser, altijd keer ik terug om hem eer te bewijzen. Ik heb diep, diep ontzag voor pijn en vind dat hij het recht heeft mijn leven en dat van verder iedereen, te beheersen – want zo is het toch gewoon in de wereld? Wat anders kun je verwachten?

Probeer mijn hele buik nu te temmen met hogere waarden. Als een hogere waarde regeert, als zij mijn buik beheerst, dan is er voortdurend geluksgevoel, ik kan bijna oneindig doorgaan, ik rust snel weer uit, en hetlichaam hoeft nergens ooit nog de last van te voelen. Maar om er helemaal voor te kiezen….

 

Laatst aangepast op zondag 20 maart 2011 11:59
 

Innerlijk geweld EvK 6

Oe wat een erge film was dat. Eigenlijk waren het twee erge films (wou je weten welke…) een lange avond vol geweld. Bam boem bats knal achter mekaar door. Verschrikkelijk. Ik vind het allemaal ongelofelijk niks, ik heb er nooit tegen gekund.
Ik lig vervolgens in bed en voel dat mijn buik nog aan het keten is, nee aan het feesten, van je hela hola, met al die aangeleverde herrie en ellende. Godskrimmeneel. Ik lig erbij en kijk ernaar, het voelt alsof er ergens in mijn maagstreek een groot gat zit, en midden in het gat zit een slang die recht op zijn staart staat, een fysiek deel van mezelf, het is gewoon echt zo, je ziet het niet als je mijn hemd uittrekt maar hij zit er echt. Het leeft en doet en trekt, stuiptrekkend, dansend, vuur spugend.
De beelden uit de film blijven in mijn hoofd niet eens zo heel lang hangen, ik wil heel graag mijn hoofd leeg en rustig krijgen, ik moet slapen! Anders ben ik morgen niets waard. Maar in mijn buik lijkt het alsof ik nu eindelijk de koning van de koppensnellers heb gezien en gevoeld.
Ik voel dat hier de oorsprong ligt van alles wat ik alsmaar niet rijmen kon aan mezelf: enerzijds zo graag blij en positief, ik wil zo graag voelen hoe mijn bewustzijn groeit en in de ruimte, de breedte, de diepte vrijheid ervaren. En anderzijds zo eindeloos krachteloos, bang, gefrustreerd en geïdentificeerd met schuldgevoel, depressie, beklemming, leegte, futloos zinloos onbeholpen… echt de keizer die geen kleren aan had, haha. Ik maar wanhopig vasthouden aan mijn geloven in mezelf, geloven in de diepte, in het begrijpen en het doorzien, het abstracte verheffen boven alles, de kracht van het intellect als enig zuiver middel tot waarneming van de wereld… jaja. Soelaas zoeken, vinden in het denken, dat onpersoonlijk is, het is wel altijd een beetje onbevredigend geweest…
Maar vanuit die wereld, die ervaring van het leven, kon ik niet werkelijk bevatten wat de kracht was achter de angst en de schuld, het bleef maar vreemd, ergens zat het op slot en de sleutel was ik kwijt.
Ik had het zorgvuldig weggesloten.
Ook in mijn wezen, lichaam zit dus die oerwoudkoning, die met ijzeren hand regeert, daar is geen ander weten.
Denk aan die afrikaanse houten beelden met scherven rondom erin gestoken. Denk aan mensenoffers.
Denk aan kost wat kost regeren, zo.. hoe oud is dat, hoe van zo lang geleden, van voor dat er gelezen en geschreven werd, van voor de runen, van voor de godinnenbeeldjes, de steencirkels, de grafheuvels.
Om de hoek van dat pad, achter die heuvel, daar wonen ze, die andere stam die over duivelse machten beschikt...

 

Laatst aangepast op dinsdag 22 maart 2011 10:08
 

Dialoog met mijn ego

Waarom... Waarom... Alles. Waarom? Waarom dit? Waarom dat? Moet dit? Moet dat? Gek word je ervan. Iedereen luistert naar elkaar maar niemand luistert naar mij. Geen clue. Ik weet het het beste. Waarom ziet niemand dit? Waarom worden de opdrachten van anderen wél direct en blindelings opgevolgd, en de mijne niet? Waarom? Omdat de mijne een egoïstisch doel hebben? Omdat ze "niet met de juiste houding" zouden zijn? Omdat ik nog niet genoeg ervaring heb? Omdat ik te jong ben? Omdat ik nog niet genoeg heb geleden misschien? Het doet pijn. Elke keer in twijfel trekken. Elke keer niet zeker weten of het het juiste is wat ik zeg. Is mijn intentie niet goed genoeg? Is mijn vraag niet duidelijk misschien? Ben ik te aardig? Misschien als ik minder ruimte voor hen laat voor twijfel? Misschien als ik het zeg op zo een manier dat het in ieder geval klinkt alsof meer mensen het geloven. Misschien luisteren ze dan wel. En dan? Als ze dat door hebben? Wat dan? Misschien moet ík het eerst wel geloven. Weten dat het juist is. Weten dat het klopt, dat het waar is. Het doet er niet toe dat het onzin is. Het doet er niet toe dat het gebaseerd is op een stukje fantasie. Ze luisteren. Daar gaat het om. Het klopt. Ik kan je alle argumenten geven waarom het klopt wat ik zeg. Ik weet waarom het juist is, wat ik zeg. En als je zegt dat het nadelen heeft, tja, elk voordeel heb z'n nadeel. Toch? Kut! Weer die twijfel. Waarom kan ik het zelf niet geloven? Weet ik altijd dat het onzin is? Weet ik dat alles nep is, dat ik nep ben? Alles in mijn beleving gebaseerd op een idee? Een mening? Waarom houdt het niet op! Ik wil zekerheid! Ik wil CONTROLE! Waarom kan niemand mij die geven? Waarom kan ik die mij niet geven? Zelf kastijding. Mijzelf pijn doen zodat ik weet dat ik leef, dat ik in ieder geval be-leef. Mijzelf onderuit halen. Niet te hoog, niet te laag, niet te links, niet te rechts. Ik ben het midden. Ik snap alles, en iedereen. Omhoog, omlaag. Waarom? Kan het niet stil zijn? Mag het niet stil zijn? Ik ben bang dat ik niet leef. Dat als het stil is dat ik dat ga horen. Als het stil is weet ik dat ik niet nodig ben, dat de wereld doordraait als ik stil ben. Daarom. Ik ben niets, maar alles voor mij. Zonder mij geen jij. Daarom. Ik kan niet met mijzelf zijn. Bang wat ik zal zien. Bang dat ik écht niets ben. Dat dit alles echt tot niets leid. Maar dan. Vanwaar kijk ik? Vanaf leven tot dood? Of verder? Als ik weet dat de wereld doordraait zonder mij. Is dat niet goed? Krijg ik dat geen rust? Een last van mijn schouders? De wereld gaat verder zonder mij... pfff. En dan? Wat is mijn doel dan? Ik accepteer niets minder. De wereld stopt wel zonder mij. Mijn wereld stop zonder mij. Maar... ben ik mijn wereld? Of... ben ik iets anders? Er is meer dan dit zeggen ze. Er is meer dan geld en macht en sex. Er is meer dan willen hebben. Dan MIJ! MIJ! MIJ! God... Waarom? Waarom moet dit? Moet dit? Vasthouden. Wat ik ook doe. Vasthouden. Wat het nut ook zijn mogen. Waar het leven ook om draait. Wie ik ook ben. Vasthouden... of Volhouden? Gaan we op avontuur? laat ik los en spring ik in het diepe? Wie redt mij? Moet ik gered? Volhouden. Doorgaan. Er zijn twee keuzes. Altijd. Stil staan of vooruit gaan. Welke kies ik? Sta ik stil en hou ik vast? Of laat ik los en hou ik vol? Zet ik door? Dat zou iets zijn. Doorgaan. Wie is beter? Wat is beter? Is er iets "beter"? Het is. Punt. Waarom? Waarom, waarom? Wat geeft het antwoord mij? Weer iets om aan vast te houden? Weer een reden om hier te blijven staan? Het is. Als ik iets doe, dan doe ik het. Geen Waarom. Wil ik het niet? Volhouden. Kan ik het niet? Wil niet ligt in het kerkhof, en kan niet ligt ernaast. Doorgaan. Volhouden, maar vooral niet vasthouden. Vandaag is vandaag. Morgen is morgen. De toekomst komt dan, het verleden is geweest. Waar ben ik? HIER. Wie ben ik? Goeie vraag.

Nu hetzelfde met alle ego rollen geïdentificeerd en de rol van mijn geweten:
HOOFD/EGO: Waarom... Waarom... Alles. Waarom? Waarom dit? Waarom dat? Moet dit? Moet dat? Gek word je ervan. Iedereen luistert naar elkaar maar niemand luistert naar mij. Geen clue. Ik weet het het beste. Waarom ziet niemand dit? Waarom worden de opdrachten van anderen wél direct en blindelings opgevolgd, en de mijne niet? Waarom?
GEWETEN+EGO: Omdat de mijne een egoïstisch doel hebben? Omdat ze "niet met de juiste houding" zouden zijn? Omdat ik nog niet genoeg ervaring heb? Omdat ik te jong ben?
DRAMA/EGO: Omdat ik nog niet genoeg heb geleden misschien? Het doet pijn. Elke keer in twijfel trekken. Elke keer niet zeker weten of het het juiste is wat ik zeg. Is mijn intentie niet goed genoeg?
HOOFD/EGO: Is mijn vraag niet duidelijk misschien? Ben ik te aardig?
PERVERS/EGO: Misschien als ik minder ruimte voor hen laat voor twijfel?
DOORTRAPT/EGO: Misschien als ik het zeg op zo een manier dat het in ieder geval klinkt alsof meer mensen het geloven. Misschien luisteren ze dan wel.
GEWETEN: En dan? Als ze dat door hebben? Wat dan?
DOORTRAPT/EGO: Misschien moet ík het eerst wel geloven. Weten dat het juist is. Weten dat het klopt, dat het waar is.
ONZIN/EGO: Het doet er niet toe dat het onzin is. Het doet er niet toe dat het gebaseerd is op een stukje fantasie.
HOOFD/EGO: Ze luisteren. Daar gaat het om.
DOORTRAPT/EGO: Het klopt. Ik kan je alle argumenten geven waarom het klopt wat ik zeg. Ik weet waarom het juist is wat ik zeg. En als je zegt dat het nadelen heeft, tja, elk voordeel heb z'n nadeel.
VERWARRING/EGO: Toch? Kut! Weer die twijfel.
DRAMA/EGO: Waarom kan ik het zelf niet geloven? Weet ik altijd dat het onzin is? Weet ik dat alles nep is, dat ik nep ben? Alles in mijn beleving gebaseerd op een idee? Een mening? Waarom houdt het niet op! Ik wil zekerheid!
HOOFD/EGO: Ik wil CONTROLE!
DRAMA/EGO: Waarom kan niemand mij die geven? Waarom kan ik die mij niet geven? Zelf kastijding.
PERVERS/EGO: Mijzelf pijn doen zodat ik weet dat ik leef, dat ik in ieder geval be-leef. Mijzelf onderuit halen. Niet te hoog, niet te laag, niet te links, niet te rechts.
HOOFD/EGO: Ik ben het midden. Ik snap alles, en iedereen. Omhoog, omlaag.
GEWETEN: Waarom? Kan het niet stil zijn? Mag het niet stil zijn?
DRAMA/EGO: Ik ben bang dat ik niet leef. Dat als het stil is dat ik daar achter kom. Als het stil is weet ik dat ik (EGO) niet nodig ben, dat de wereld doordraait als ik (EGO) stil ben. Daarom. Ik (EGO) ben niets, maar alles voor mij (EGO). Zonder mij geen jij (EGO/EGO). Daarom. Ik (EGO) kan niet met mijzelf zijn. Bang wat ik (EGO) zal zien/achter kom. Bang dat ik (EGO) écht niets ben. Dat dit alles echt tot niets leid (het leven). Maar dan. Vanwaar kijk ik (EGO of verder)? Vanaf leven tot dood (EGO)? Of verder? Als ik weet dat de wereld doordraait zonder mij (EGO). Is dat niet goed (leven zonder EGO)? Krijg ik dat geen rust?
DRAMA/EGO: Een last van mijn schouders? De wereld gaat verder zonder mij... pfff. En dan?
HOOFD/EGO: Wat is mijn doel dan? Ik accepteer niets minder.
ONZIN/EGO: De wereld stopt wel zonder mij.
DRAMA/EGO: Mijn wereld stop zonder mij. Maar... ben ik mijn wereld? Of... ben ik iets anders? Er is meer dan dit zeggen ze. Er is meer dan geld en macht en sex. Er is meer dan willen hebben. Dan MIJ! MIJ! MIJ! God... Waarom?
VERWARRING/EGO: Waarom moet dit? Moet dit?
HOOFD/EGO: Vasthouden. Wat ik ook doe. Vasthouden.
GEVOEL: Wat het nut ook zijn mogen. Waar het leven ook om draait. Wie ik ook ben. Vasthouden... of Volhouden? Gaan we op avontuur? Laat ik los en spring ik in het diepe (van het leven)?
DRAMA/EGO: Wie redt mij? Moet ik gered?
GEVOEL/GOODWILL: Volhouden. Doorgaan. Er zijn twee keuzes. Altijd. Stil staan of vooruit gaan. Welke kies ik? Sta ik stil en hou ik vast? Of laat ik los en hou ik vol? Zet ik door? Dat zou iets zijn. Doorgaan.
HOOFD/EGO: Wie is beter? Wat is beter? Is er iets "beter"?
GEVOEL: Het is. Punt.
DRAMA/EGO:Waarom?
GEWETEN: Waarom, waarom? Wat geeft het antwoord mij in werkelijkheid? Weer iets om aan vast te houden? Weer een reden om hier te blijven staan? Het is. Als ik iets doe, dan doe ik het. Geen Waarom. Wil ik het niet? Volhouden. Kan ik het niet? Wil niet ligt in het kerkhof, en kan niet ligt ernaast. Doorgaan. Volhouden, maar vooral niet vasthouden. Vandaag is vandaag. Morgen is morgen. De toekomst komt dan, het verleden is geweest. Waar ben ik? HIER. Wie ben ik? Goeie vraag.

 

Radiostilte EvK 5

Probeer het maar eens te zeggen. Dat mijn terugtrekken een oefening van jaren is, tientallen jaren gekozen voor radiostilte, onzichtbaarheid, er niet zijn.

Het niet zijn, daarbinnen kon ik op een heel andere manier zijn, alsnog. Je gaat door het dode gebied heen en maakt aan de andere kant, in de leegte, een manier om te zijn.

Nu ervaar ik de druk die ik toen helemaal niet bewust voelde, omdat hij normaal was, gewoon en alledaags. De druk bestond uit een veelheid aan dingen:

  • ongebondenheid (aan mensen om me heen, door steeds te verhuizen – het ontbreken van familie ook)
  • onverwerkte kwaadheid om geslagen worden, gedwongen mee-begrijpen omdat slaan in de familie vrij gewoon was
  • angst voor de opgekropte emoties van mijn moeder en van mijzelf, die zodra ze zich uitten, chaos veroorzaakten en nieuwe dreiging
  • afhankelijkheid voor het overleven, die normaal rond de puberteit mag verdwijnen, werd door deze dingen kunstmatig in stand gehouden
  • handelingsonbekwaamheid: niet in staat een plan te trekken en uit te voeren, zelfs maar ergens aan te beginnen, sociale verlamming
  • angst voor gekte, geen vertrouwen in mezelf, onderhuids bang dat ik zelf besmet zou zijn met gekte, dat dat iets onvermijdelijks zou zijn voor ons. Wat ‘gek zijn’ inhield, daar bleven we vaag over. Geen deel uitmaken van de maatschappij was al een begin van ‘gek zijn’.
  • bevestiging in allerlei intellectuele onderwerpen, hierin kon ik me vrij ontwikkelen, maar kwam dus niet aan zelf zijn, emotioneel, fysiek, vitaal zijn toe, of aan groeien
  • mijn eigen eigenwijsheid, recalcitrantie, onwilligheid, onwellevendheid, onwil tot begrijpen.

Op dit alles heb ik gereageerd met trots en luiheid, ik heb me onder laten schoffelen door de gebeurtenissen. Op welk moment heb ik die keuze gemaakt, voor makkelijk? Of heb ik hem telkens opnieuw gemaakt, werd die keuze steeds opnieuw de meest voor de hand liggende, heel verradelijk: tegen de tijd dat ik had kunnen bedenken dat ik tegenstand wilde bieden, was het te laat. Ik kon me dan ook alleen maar met geweld uiten – heb dat van mezelf altijd als normaal beschouwd en natuurlijk - en dan ontstond er weer chaos, reactie, onbegrip.

Makkelijk om in een bepaald stuk van jezelf te geloven, dat uit te vergroten, zodat je zelf zo min mogelijk aan je eigen kwetsbaarheid herinnerd zou worden.

Maar het was maar een deel, en ik was niet in staat tot normaal reageren, omdat je om te reageren, om iemand te zijn, alle delen van jezelf nodig hebt. Er is geen deel dat je even kunt wegdenken of overslaan. Je neemt jezelf overal mee naartoe, alles, het hele zaakje. Dus het is niet handig als je dat niet in de gaten hebt of wilt hebben. Je houdt alleen overleven over. Alles is overleven en niets is ooit compleet, er is geen levens-ervaring, er zijn alleen losse momenten. De basis deugt niet en iedere analyse, iedere gedachtegang, is onvolledig, kan niet kloppen…. Voor een mentaal mens helemaal een ramp! Ik heb verkeerd gedacht al die jaren!

Ik was een mentaal mens, denken = leven. Ik denk dus ik ben. Logica hield alles overeind. Logica is onpersoonlijk, doet het altijd, maar werkt alleen met de gegevens die aangereikt worden, hij kan niets nieuws verzinnen, heeft geen behoeften, krijgt geen argwaan. Mijn helden waren de grote wetenschappers, Marie Curie natuurlijk, zij was mijn ideaalbeeld, je lichaam volledig te kunnen negeren omwille van de kennis, dat vond ik geweldig. Dat ze danste… op het platteland, in Polen… het speet mij dat ik weinig danste, en al helemaal niet in de discotheek, maar ik deed er niets aan, dat was onontgonnen terrein, en nog steeds wil ik op dansles en doe het niet.

*

Toen ik 13 was, werd me de Dale Carnegie methode aangereikt, om met stressvolle situaties om te gaan met mensen, die me niet zomaar accepteerden zoals ik was. Als ik in plaats van zelf fel te reageren, diplomatiek zou zijn en begripvol, zou dat de situatie steeds kunnen veranderen in mijn voordeel. Ik heb dat met veel enthousiasme toegepast op de leraren en scholieren die me de les lazen over wat ik allemaal verkeerd deed. Wonderlijk genoeg heb ik geen enkele herinnering aan de eerste fase, alleen aan hun felle reacties op mij en hoe ik nergens aan leek te kunnen voldoen in hun ogen. Ik moet het toch op een of andere manier te voorschijn geroepen hebben… maar dat weet ik dus niet meer.

Ik ben in de veiligheid terechtgekomen, dat, als ik werd aangevallen, ik alleen maar hoefde te werken aan het herstellen van de relatie door aardig te zijn, beleefd, bijna overdreven respectvol. Wat de originele reden van de aanval was, deed er niet toe – maar ik kon er daardoor dus niet meer zelf iets van opsteken, zoals mensen normaal van elkaar leren doordat ze gelijkwaardig zijn. Ik kon niets leren van andere mensen!... alles was compromis, controle, onechtheid, om de sfeer maar enigszins goed te houden.

Chaos en onbegrip kon ik bij mijn moeder alleen weer oplossen door in alle gevallen excuus aan te bieden, en te proberen te begrijpen wat haar bezielde/dwarszat aan mij. Vaak viel ze me aan omdat ze ongerust was geweest over me, in later jaren omdat ik voor haar gevoel niet genoeg respect voor haar toonde. Meestal uitte zij haar onvrede door zwijgen, zoals in haar familie gewoon was. Ik ging dan zoeken en vragen wat er aan de hand was en was altijd blij wanneer er een duidelijk antwoord kwam, en ik wist wat ik misdaan had.

Zij was de enige, maar dan ook echt de enige, van wie ik wel letterlijk moest accepteren wat ze zei, en dat het waar was. Een andere waarheid dan die van haar, bestond niet. Voor zover ik van iemand iets geleerd heb, is het van haar.

Dat we allemaal dingen net anders voelen en waarnemen, was iets waar ik in latere jaren veel met haar over gepraat heb; voor haar ging het altijd weer om achterliggende, absolute waarheden waar je onmogelijk een andere waarneming van kon hebben… ik ben het er nooit helemaal mee eens geweest, maar dat mocht, in het kader van de discussie. We hebben veel leuke, filosofische gesprekken gevoerd. Dat speelde zich altijd op ons eigen abstracte terrein af, en ik heb dat na haar dood het meeste gemist. Ook nu nog vind ik het intens jammer, dat ik haar niet de hele ego-cyclus kan laten lezen, maar ze is weggegaan, en hoe zij toen was, zo zou zij nu ook niet meer kunnen zijn. Dit is toch twintig jaar geleden.

Stilstand, radiostilte en onzichtbaarheid waren voor haar ook heel gewoon en zeer veel frustrerender dan voor mij. Ik heb alleen het staartje meegekregen van een sfeer waarin oorlog, ziekte, waanzin een dagelijkse strijd waren, zonder een moment rust. Ook in haar aard zat veel wat ze niet erkende, niet kon zeggen. Toegeven dat ze iets verkeerd had gedaan, dat ze mij pijn had gedaan, was het ergste wat je haar kon vragen. Dus ging ik alsnog confronteren, want het barstte er gewoon uit bij me. En ze was al zo ver heen, zo zwak, en toch nog in staat tot die woede. Nu voel ik medelijden met haar in haar woede, en wil alsnog helpen. Maar toen kon ik niets geven, niets. Ze heeft me altijd bedankt voor wat ik deed, boodschappen, stofzuigen, domme gewone dingen. Ze was eigenlijk een nette vrouw.

En ik die altijd heb gedacht, dat ik enig ‘inzicht’ had verzameld, door al dat reizen, al dat denken en lezen, ik ben keihard tegen mezelf aangelopen: ik heb in de kern van de radiostilte, de gedachte gekoesterd, dat ik zelf niet bestond. Of dat ik in tegenstelling tot andere mensen, door een of andere gemene (genetische) afwijking, een bewust-sadistische of masochistische keuze, geen zelf had, dat er een gat zat waar mijn zelf zou hebben moeten zitten. Kort geleden is mij duidelijk gemaakt dat dit niets anders is dan het perspectief van een klein kindje: wat ik niet zie, bestaat niet… en je zelf, dat kun je inderdaad niet zien. Ik ben nog steeds bezig opgelucht te zijn, eigenlijk, en het ongeloof zwakt af, is al bijna verdwenen. Iets in mij heeft de overhand -

Laatst aangepast op zondag 20 maart 2011 11:57
 

Ego geklaag

Vanmorgen merkte ik dat ik geirriteerd was over het verhaal over de jongens. ik doe dat ook maar meer stiekem in mijn hoofd. Dat maakt dus niet uit of ik het uitspreek of niet. Het is gewoon klagen.
Stoppen met klagen en vooral dat vrouwengedoe van mij. Op de knopjes drukken als het mij uitkomt en het nog niet eens doorhebben dan, zo makkelijk gaat het.
In mijzelf klaag ik over A, B en C nou ja allemaal. Iedereen heeft wat, maar ik merkte opeens dat alles wat ik op- en aan te merken heb op de anderen ikzelf ook heb/ben.
Ik weet het: zij kennen mij beter dan ik mijzelf, maar dit zakte zo diep in mij dat het echt een licht was. Ik wil niet meer klagen over niemand nie en als het erg hoog zit kan ik het misschien op een juiste manier zonder dwang en (misschien wel ego (???) zeggen, anders moet ik gewoon mijn mond houden. Of het zo tegen de ander zeggen omdat het gewoon juist is en niets meer of minder.
Het klinkt een beetje verward allemaal, maar het is mij duidelijk geworden dat ik niet samenwerk om het doel te bereiken wat ik graag wil: echt samenwerken. De leaks zijn ultiem goed want het maakt mij kwetsbaar en ik hoef niets meer te verbergen.
Ik ben gewoon een regelrechte eikel.
Altijd de zogenaamde braafheid uithangen en ik doe alles verkeerd wat anderen ook verkeerd doen maar als de ander het doet is het opeens een drama.
Ik ben lui,
ik ben niet georganiseerd,
ik ben een rommelkont,
ik ruim nooit iets op achter mij
ik spreek kwaad over de anderen
ik denk kwaad over de anderen
ik doe de anderen kwaad (dingen kapot maken of een naar gevoel bezorgen)
ik zoek altijd de makkelijkste weg zodat ik er niets voor hoef te doen

ik denk dat ik beter ben dan de anderen
ik denk dat ik wijzer ben dan de anderen
ik denk dat ik onfeilbaar ben
ik denk dat ik schoon ben en georganiseerd
ik kijk op de anderen neer
ik kan niet geven
ik ben jaloers
ik denk als een armoedzaaier, maar doe alsof ik veel geld heb naar de buitenwereld
ik denk dat ik een goede moeder ben
ik denk dat ik alles kan maken omdat ik H. ben

(wordt vervolgd)

 

Egoleaks from my diary (1979) in English

January 6, 1979

The assumption and assertion that i am greater and more important than anybody else, and the tendency to bring this up wherever possible or a possibility created, to start behaving as a most important person. I demand all attention for myself, if neglected i start complaining, sulking, to have ill feelings and thoughts about the people concerned, i get angry etc.

I am not interested in work for the company or work for anybody. I am only interested in work for myself, in work i can do for myself. Work for others, which is not in my interest, is very difficult to accomplish. If it is all mine, enthusiasm, energy, good-will gets released. If it s for others i am hardly willing to do anything. Selfish nature and hard-core vital ego that lives for fame, status etc. To work for money or other things for yourself is easy, to for work for 'nothing', to give oneself is not so easy, I see. I have ideas about myself which are contrary to the realities of my vital nature. Idealism is there in thought and through selfishness in the feelings.

January 10, 1979
Trics of getting a certain result thru anger, hardness, denial, meanness, lies, falsehood.
Telling something in a way so that it appears you knew this, while it just entered your mind, sometimes because of a remark of the other person.
Examine your managing your position in talking to others: appearing, emphasizing, implying, suggesting …..
Transference of feelings and emotions to create agreement, a powerful or good impression about oneself ….
To 'work' talk to create an image on oneself.

The eagerness to correct or improve a statement made by others about me, my work or general matters.

To catch oneself in the act: details of personality: sincerity; otherwise everything stays justification of oneself and building up and organizing one's false self.

The tightness where giving is concerned from fear of having nothing and the feeling of having nothing and nobody …..

The blocking of principles higher than myself (?)

I don't feel that anyone deserves anything. 'I didn't get it, so you won't get it'.

January 12, 1979
The incredible superiority madness which possesses me. The enormous ingorance about everything just outside my world and consequently the blindness in seeing myself, my stupidity, smallness, mindlessness, incapabilities to see and think straight, preferences, preconceived idea's, prejudices, prechildic philosophies, practical improbabilities, selfatic justice.

    My ten commandments:
  • Everybody who crosses me should be wiped out
  • There should be nobody above me; if so they should obey me
  • Nobody then me should be successful; if successful i must be part of it
  • Nobody should ask me anything to do, everything i must do myself
  • Everybody should listen to me and admire my wisdom
  • Nothing should be given to others, everything should be given to me
  • I cannot fail, nobody should think or speak wrong of me
  • Anger is the supreme justice, nobody should oppose it
  • Nobody should be allowed to do anything without my knowledge or permission
  • Others alone are responsible for what i do.
Laatst aangepast op dinsdag 22 maart 2011 12:27
 

Vast, verstard en vol haat

Het plaatsen van deze EgoLeak heeft veel moeite gekost. Ik voelde me ertoe aangezet, gemanipuleerd, niet vanuit mijn eigen wil. In de verpakking van: Als je het niet doet ben je slecht en laf. Mijn reactie is onmiddelijk: "Wat?? Ik laf, ik maak je af. Door dit te zeggen denk je dat ik het ga plaatsen? Ik laat me niet manipuleren, tot wat dan ook. Ik doe dus niks, zodat je kan zien dat ik niet naar je luister en niet onder jouw invloed sta. Ik luister naar niemand! Ik ben hier de baas." Etc etc.... Maarja, hier komt hij dan toch:

26.01.2011

Zware buien, vernauwd, verstard. Ingebonden in mijn eigen dwangbuis. Ik hoor mezelf denken: “EgoLeaks begonnen om mijn ego onderuit te halen, vrij te worden. Waar heeft het nu toe geresulteerd?”

Het heeft tot nu toe geresulteerd in weerstand/opstand/depressie/ik ben zielig, het lukt me niet/teleurstelling. Ik voel me een slachtoffer van omstandigheden. Ik ben slachtoffer van de autoriteit in mijn leven , mijn ego. Ik kan hem (ik kan mijzelf niet aan?) niet aan. Ik verstar en vernauw bij elke gedachte om iets te doen voor een ander. Het lukt me niet, ik wil niet. Ik wil mijn vrijheid behouden.

Ik zag vanmorgen hoe ik mezelf neerhaal door vergelijkingen te trekken. Zie je wel je kan niets. De enige mensen buiten mijzelf om die me kunnen helpen sluit ik af. Ik hoor de verhalen hoe natuurlijk en makkelijk het bij anderen gaat en allemaal wel niet is gegaan en begin de vergelijking, allemaal capaciteiten die ik mis. Megazieligheid. Ik vind mezelf een tough cookie, een harde noot. Mij breek je niet snel, ik buig niet. Maar eigenlijk ben ik een volleerd mietje, een watje doetje, een sissy. Bang om wat dan ook op te geven. (Een leven van wat? Van niets.... In de huidge maatschappij heb ik totaal geen waarde. Ik heb geen diploma, heb minieme werkervaring...)*
*dit stuk is uit volledige zieligheid geschreven, 100% overtuigt van mijn zieligheid

Vluchten daar ben ik goed in. In situaties als deze. Grote druk om te veranderen, de situatie is er naar maar ik wil niet, er komen dan altijd allerlei vluchtplannen op. Ik weet het nog goed van vroeger. Ik was een jaar of 10/12 en had het helemaal gehad thuis. Ik wist dat ik geld op mijn bankpasje had en wist ook waar hij lag. Mocht het te erg worden dan is dat mijn vluchtroute. Weg van huis en een tijdje in hotels leven ofzo. En zelf nu heb ik dat. Een zak rijst, een fiets, een gasbrander en wat petty cash en op naar de zon. Het is altijd een backup plan, mocht de boel escaleren dan heb ik mijn noodplan.

Dan wordt er gezegd dat ik met mijn eigen schaduw aan het vechten ben. Waar heb je het over, dit gevecht is echt. Jaren heb ik moeten vechten. “Je weet niet wat ik meegamaakt heb.” Een argument waar ik volledig van overtuigt ben maar ik weet zelf niet eens wat ik heb meegemaakt. Ik moet wel vechten. Jarenlang droom ik al van achtervolgingen, overleven en gevechten. Het is toch een gevecht??

28.01.2011

Depressie met een vleugje Agressie of Agressie met een vleugje Depressie. De Duivel in opstand.

Het vergelijken met de ander houdt niet op. Ik kan het niet want ik heb dat niet en hij wel....

Mijn verwachting dat als ik mijn ego zou laten lekken, de duisternis in mij te laten zien, dat het belicht zou worden en zo zou verdwijnen. Maar elke keer na een plaatsing van een EgoLeak kom ik volledig in opstand. Een verraad is gepleegd en alle zeilen moeten bijgezet worden om dit te overleven. Ik zorg er gewoon voor dat niemand wat kan zeggen. Verdedigingsmechanisme op volle toeren.

Dan komt er een initiatief dat volledig positief is en aan de ene kant is mijn reactie ook positief, blij en gemotiveerd, maar het deel wat de laatste tijd de overhand heeft (waar ik mij volledig geindentificeerd mee voel) heeft het voor het zeggen en domineert. Die reageert met walging en disgust naar zulke positieve dingen. Die wil het positieve de grond in boren, die wil alles en iedereen de grond in boren.
Ik wil graag positief reageren maar dan ben ik prententieus bezig, een maker van facade. Een toneelstuk ophouden. En zo gaat het de laatste tijd. Waarom hou ik dat nog in stand, dat pretentieus gedoe, is dat eerlijk? Is het niet veel eerlijker om gewoon te doen zoals je je voelt en dit ook te zeggen en niet te verbergen achter grapjes en een glimlach. Grapjes die in deze bui vaak afwijken naar vlijmscherp sarcasme. Of is het als ik hier aan toegeef, toegeef aan mijn dominante deel, toegeef aan mijn autoriteit? En als ik hier aan toegeef geef ik het toch bestaansrecht? Het is niet van mij, Ik wil niet dat het bestaat.

30.01.2011

Een aversie tegen positiviteit? Terwijl hij vol goodwill, zachtheid en positiviteit iemand door een een zachte en lieve benadering, zachte stem/vriendelijk/grappig, helpt voel ik bij mezelf diep van binnen een enorme aggresiviteit opkomen. Een haat, een dwang tot vernietigen van hem. Ik wil dit niet horen, hoe hiermee op! Het wordt niet tegen mij gezegd het heeft zelf niks met mij te maken , maar de reactie vanuit mij is heels donker, duister en vlijmscherp agressief. Ik denk dat het het meest in de buurt komt van haat met een vlijmscherpe dynamiek en vernietigingsdrang.


 

Money, money, money...

Ik heb een rare kijk op geld. Ik wéét het wel, mensen vertellen mij dat het niet klopt, maar ik zie het niet. Ik wil het niet zien. Ik vind dat geld best 'gratis' kan zijn. D.w.z. dat je het ook verdient als je het niet verdient. Zo heb ik een aantal jaren geleden geld gekregen voor een baan die ik niet meer had. €7000,- totaal. Verspreid over een periode van 10,5 maand. Ik heb het zorgeloos uitgegeven aan auto's (twee, allebei ongeveer €350), snoep, wiet, sigaretten, gadgets, royale telefoon rekeningen etc. Deze werkgever is er natuurlijk achter gekomen dat ik bijna een jaar onterecht geld heb gekregen en nu... Nu wil hij het terug. €6762.24 is mijn schuld.

Ik heb tussen mijn 16e en 21-22e veel wiet gerookt. Ik ging samen met mijn vriend F. vaak avontuurlijke dingen doen. Mountainbiken, crossen, etc. vaak op plekken waar je eigenlijk niet mocht zijn. Zo zijn we op een gegeven moment op een bouwterrein terecht gekomen en toen we een auto'tje zagen staan, half bedolven onder een berg zaagsel, hebben we hem opgeknapt in één week tijd, en zijn ermee gaan crossen op het terrein. We waren denk ik 16 of 17 jaar. We hebben genoten tot ik over een spijker reed en toen was het uit met de pret. We hebben vaker dat soort dingen uitgehaald. Bouwterreinen, ligplaatsen, leger-oefenterreinen en andere plekken waar je eigenlijk niet mocht zijn waren plekken waar wij graag heen gingen om kattekwaad uit te halen en te blowen. Avontuurlijk was het zeker. We zochten na die eerste auto ook continu naar een auto die we weer aan de praat te konden krijgen, en mee konden crossen. Mijn vriend wilde graag een auto voor op de openbare weg, niet vast op een lap grond waar we niet af konden. Ik had mijn twijfels, maar hield ze voor mijzelf. Mijn angst om gepakt te worden door de politie was minder sterk dan de spanning om gepakt te worden. Zo hebben we een hele lange tijd spanning gezocht. Na die eerste auto volgde er andere dingen. "Onschuldige" inbraken in boten, gewoon om een leuke plek te hebben om te blowen, of bovenop een half afgebouwd gebouw en op een plek waar je met de auto eigenlijk helemaal niet mocht komen waren plekken waar wij vaak blowde en praatte. Een jaar of twee later, een keer op een avontuurlijke verkenningstocht hebben we en aanhanger met grasmaaier 'gevonden'. Deze hebben we daarna verkocht via internet en wij hebben daar €3800 voor gevangen. Het was 'makkelijk' verdiend. We kochten allebei een quad van dat geld. Vanaf toen gingen we samen 'verkennen'. Wij zochten 'losse' aanhangers in de buurt van school en huis, die we dan samen jatten en voor een paar honderd euro verkochten. Onze handel werd langzaam steeds breder, maar discreet. Toen wij beiden naar de hogeschool gingen en verschillende tijden uit waren ging mijn vriend alleen scouten, maar we deelden de buit altijd. Mijn familie wist van niets en zijn familie wist van niets. Over een periode van een jaar of vier hebben wij een flinke lijst opgebouwd.

- 3 auto's (exclusief de eerste)

- 5 buitenboordmotoren

- 7 aanhangers

- 1 paardentrailer

- 1 grasmaaier

- 20 snowboards

- 1 zeilboot

- 2x4 velgen met banden

Deze spullen hebben wij in die periode 'gevonden'. Het meeste, buiten de auto's en paardentrailer en hier en daar iets anders, hebben wij verkocht. Ik schat onze totale "winst" op €10.000,- tot €15.000,- Ik wist ergens wel dat het fout was. Iets in mij zei dat het oneerlijk was, maar hoe langer we het deden, hoe minder dat woog. Ik heb altijd geweigerd 'direct' te stelen van mensen. Het moest iets zijn wat of niet van een persoon was, dan wel niet meer gebruikt werd. (auto van auto-handelaar, aanhanger die al een jaartje of meer staat).

Ik heb baantjes gehad, twee keer een half jaar. Een bij een fastfood restaurant, een bij een supermarkt. Bij de tweede ben ik ontslagen, bij de eerste ben ik vertrokken voor de dubbel betaalde weekend uren van de supermarkt. Maar beiden vond ik niet echt wat. Ik heb nu een eigen bedrijfje, maar dat loopt ook niet zo. Ik werk veel maar maak nauwelijks facturen. Tijdens het 'vele werken' blijf ik af en toe hangen en krijg weinig gedaan. Dan voel ik mij schuldig en factureer niets. Ik sta nu flink in de min, maar vind het nog steeds normaal dat ik geen geld hoef te verdienen.

Laatst aangepast op zondag 06 februari 2011 21:45
 

Mijn ego en de kinderen

Als ik nu nadenk hoe ik de kinderen heb behandeld toen zij kind waren, sta ik versteld van mijn onwetendheid en domheid (en dat is ook een smoes, want eigenlijk weet ik drommels goed, als ik eerlijk tegenover mijzelf ben, dat ik de kinderen niet als een eigen persoon en individu heb behandeld). Zij waren er voor mij en ik was er niet voor hen. Dit is de overheersende houding die ik al deze jaren heb gehad (en nog steeds heb ik de neiging en ook nog de houding naar hen). Zij reageren daar ook feilloos op: je moet doen wat ik zeg want ik weet wat goed voor jou is (ik ben alwetend en kijk op je neer als volwassene).

Omdat ik zelf thuis werd behandeld dat je er ben door (en bij gratie van..) en voor je ouders, kon en kan ik mij niet voorstellen dat het anders was. Allerlei smoezen en excuses komen in mij op om te voorkomen dat ik opschrijf hoe naar en vernederend ik de kinderen heb behandeld. De meeste mensen die mijn kennen weten dat ik erg kan overheersen en pushen (wat ik zelf niet door heb (gehad)). Dan kan je je voorstellen hoe het voor de kinderen moet zijn als ik wilde dat zij (de kinderen) iets moesten doen wat ik dacht dat goed voor mij (en smoes: voor hen) was. Wat een erg goed voorbeeld is: B. en opruimen gaat niet goed samen: ik begrijp nu hoe dat komt.

Toen hij nog klein was wilde ik dat zijn kamer opgeruimd zou zijn en dan begon ik: ‘zullen wij samen jouw kamer opruimen?’ Maar ik wilde dat hij snel zou zijn en hij moest opschieten en meer en meer begon ik dan te pushen totdat ik stond te schreeuwen tegen hem. Zo herinner ik het mij zoals het allemaal bij hem overgekomen moest zijn en nu begrijp ik zijn houding zodra iets ‘moet’ van mij uit.
Daarbij komt nog dat ik ze nooit de aandacht heb gegeven die zij nodig hadden. Niet de interesse en betrokkenheid die kinderen graag willen zonder dat je teveel met hun beslissingen bemoeit. Ik herinner mij dat ik rust had als zij deden wat IK juist vond wat nodig was. Liep het anders dan stoorde dat in mijn wereld. Ik heb, net als ik schreef naar het kleine meisje waar mijn moeder op pastte, enorme pusherigheid en druk uitgeoefend als zij niet deden wat ik wilde.
D. heeft zich altijd erg geschaamd voor me en mijn gedrag. B. was naiever hierin en pas later in de puberteit heeft hij zich alles meer en meer beseft.
Geslagen heb ik ze nooit, maar ik vraag mij af of de emotionele dwang, dat zij moesten doen wat ik wilde, niet even erg, zo niet erger is!!

Naar de buitenwereld kwam ik over als een grappige makkelijke moeder, maar thuis kon ik humeurig en slecht zijn voor ze. Als ik een rotbui had dan ontzag ik ze niet en etterde en gaf ze de schuld van alles en dwong ze schoon te maken of alleen maar klagen en klagen wat ze over zich heen kregen.
Wat ik ook erg besef het laatste jaar is: als ik aangesproken word op bepaald gedrag of ik heb iets echt verkeerd gedaan (niet eens allemaal zo erg maar IK duss...) dan pak ik de persoon (en in dit geval de kinderen) terug door ze iets fouts van henzelf in te wrijven.

Het is volkomen begrijpelijk dat beiden een enorme MOET-neurose hebben gekregen van dit soort praktijken. Alles wat ik deed was omdat ik dacht dat het zo hoorde. Eerlijk gezegd besef ik enorm dat ik geen goede moeder ben omdat ik er werkelijk niet ben voor ze en er niet voor ze ben geweest. Het is een enorm toneelstuk geweest voor de buitenwereld (maatschappij) en een drama (in huis). Tjonge wat is die omgeving altijd belangrijk voor mij! Alles draaide alleen om mij, dat besef is enorm als ik zo terugkijk naar mijn moederschap.
In totaliteit, als ik mijzelf zie zoals ik vroeger (en ook nu nog) leefde, bestond niemand voor mij. Zo erg bezig met mijn eigen sores en ‘aardig gevonden worden’ en ‘hoe ik overkom op andere mensen’ en eigen pleziertjes en vooral macht, ten koste van mijn eigen gezin.

Laatst aangepast op woensdag 02 februari 2011 08:09
 


Pagina 1 van 2

Verander de wereld en begin bij je ego(leak)


Hoe plaats je EgoLeaks?

Wil je meedoen? Stuur dan je EgoLeak naar ikdoemee@egoleaks.nl
Als de moderatoren je EgoLeak goedkeuren, krijg je een account en toegang tot jouw EgoLeaks op de site. Je kunt dan ten alle tijde EgoLeaks toevoegen.
Je kunt zelf je naam kiezen.
Reacties op je EgoLeaks worden naar je email adres gestuurd en het staat je vrij die reacties te plaatsen en daar natuurlijk weer op te reageren. Je kunt ook privé reageren.
Je kunt ten alle tijde vragen of je EgoLeak account in zijn geheel verwijderd wordt.
Spelregels:
- gebruik altijd initialen, echt of verzonnen, voor andere personen – nooit echte namen. Je mag ook iedereen X noemen: X1, X2 etc. als er meerdere personen in dezelfde EgoLeak voorkomen.

Abonneren op EgoLeaks

Je kunt je abonneren op EgoLeaks door een mail te sturen naar ikabonneermij@egoleaks.nl (je hoeft niet zelf mee te doen om je te abonneren).